Caged Girl's Diary

Love in 90s | දහතුන්වන පරිච්ඡේදය

රහස් පෙට්ටියේ අගුල

කැසට් පටියේ හඬ නැවතී මුළු ලවර්ස් ලේන් එකම නිහඬ වෙද්දී, සහන්ගේ හුස්ම ගන්නා ශබ්දය පවා ඔහුට තදින් ඇසෙන්නට විය. සරසවි පොළොවට ඉහළින් මාර ගස් අතරින් පෙරී ආ හිරු රැස් යාන්තමට මන්දගාමී වෙමින් තිබුණි. සහන් මදක් වේලාව යනතුරු තම දෑතේ තිබූ පරණ ලෝහමය පෙට්ටිය දෙස බලා සිටියේය. වසර තිහකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ, මහවැලි නදියේ තෙතමනයත්, පේරාදෙණියේ සීතලත් උරාගත් ඒ පෙට්ටිය මත අතීතයේ දූවිලි තැවරී තිබුණි.

ඔහු වෙව්ලන දෑතින්, මලකඩ කා තිබූ කුඩා යතුර පෙට්ටියේ අගුල තුළට ඇතුළු කළේය. කාලය විසින් දිරාපත් කරන ලද ලෝහමය කොටස් එකිනෙක ගැටෙද්දී සිතට දැනුණේ අමුතුම බියකි. සහන් සියුම් ලෙස යතුර දකුණට කරකැවීය.

"ටකස්..."

ඒ පරණ අගුල බිඳී ගිය හඬ නිහඬ සරසවි තීරුව පුරා රැව් දුන්නේය. සහන් බරැති සුසුමක් හෙළමින් පෙට්ටියේ පියන සෙමින් ඉහළට එසවීය.

ඔහු බලාපොරොත්තු වූයේ සීයාගේ අත් අකුරින් ලියැවුණු තවත් එක් ලිපියකි. නමුත් පෙට්ටිය තුළ තිබූ දේ දුටු සහන්ගේ දෑස් මවිතයෙන් මහත් විය. එහි තිබුණේ සීයා ලියූ දෙයක් නොවේ. කාලය විසින් අවපැහැ ගන්වන ලද, නමුත් තවමත් යාන්තමට රෝස පැහැය ඉතිරි වී තිබූ පරණ දිනපොතක ඉරා ගන්නා ලද පිටු කිහිපයකි. ඒ පිටු අතර, එදා සරසවි බිමෙන් අහුලාගත්, අද වන විට මුළුමනින්ම වියළී, රන්වන් පැහැ ගැන්වුණු රොබරෝසියා මල් පෙති කිහිපයක් සුරක්ෂිතව තැන්පත් කර තිබුණි.

සහන් ඒ පරණ කඩදාසි පිටු සෙමින් අතට ගත්තේය. එහි තිබුණේ ගැහැණු ළමයෙකුගේ සියුම්, ලස්සන අත් අකුරුය. ඒ ඔහුගේ ආච්චි—එදා සරසවියෙන් බලහත්කාරයෙන් රැගෙන ගිය අමායාගේ අත් අකුරු බව හඳුනාගන්නට සහන්ට වැඩි වේලාවක් ගත වූයේ නැත. පරණ තීන්ත අකුරු මත තැනින් තැන වියළී ගිය ජල බිඳිතිවල සලකුණු තිබුණි. ඒ, මේවා ලියද්දී ඇගේ දෑසින් වැටුණු කඳුළු කැට බව සහන්ට වැටහෙද්දී පපුව රිදුම් දුන්නේය.

ඔහු ඒ පිටු එකින් එක කියවන්නට විය.

"1997 ඔක්තෝබර් 14... අනුත්තර... ඔයා නැතිව ගෙවෙන හැම තත්පරයක්ම මගේ පපුවට පිහියකින් අනිනවා වගේ දැනෙනවා. තාත්තා මාව මේ කාමරේ ඇතුළේ හිර කරලා තියෙන්නේ. ඒත් මගේ හිත අදටත් දුවන්නේ පේරාදෙණියේ අක්බාර් පාලම ළඟට. මට කන්න බොන්න කිසිම වුවමනාවක් නැහැ අනුත්තර. දවස පුරාම මේ ඇඳ මුල්ලට වෙලා මම අඬනවා. මම දැන් ජීවත් වෙන මළකඳක් විතරයි. මට මගේ ජීවිතේ එපා වෙලා..."

ඊළඟ පිටුවේ අකුරු තවත් වෙව්ලන ස්වභාවයකින් ලියැවී තිබුණි.

"1997 නොවැම්බර් 02... අද මම කාමරේ ඇතුළේ සිහි නැති වෙලා වැටිලා හිටියා. ඇස් අරිද්දී ලඟ හිටියේ තාත්තා. එයාගේ ඇස්වල මම කවදාවත් නොදැකපු බියක් සහ කඳුළු තිබුණා. එදා රෑ තාත්තා මගේ ඇඳ ළඟ ඉඳගෙන මගේ ඔලුව අතගෑවා. එයාගේ මුළු ජීවිත කාලෙම තිබුණු ඒ දැඩි විනය, නීති රීති හැමදේම මගේ මේ මැරෙන්න වැටිලා ඉන්න රූපය ඉස්සරහා දියවෙලා ගිහින් කියලා මට තේරුණා. තාත්තා මගේ අත අල්ලගෙන ඇඬුවා. 'මට සමාවෙන්න දුවේ... මගේ තහංචිවලට වඩා මට මගේ දුවගේ පණ ලොකුයි' කියලා තාත්තා කිව්වා. අනුත්තර... තාත්තා කිව්වා ඔයාව හොයාගෙන පේරාදෙණියට යන්න එයා ලෑස්තියි කියලා! මට අදටත් ඒක හීනයක් වගේ..."

සහන් පිටු පෙරළුවේ මහත් නොඉවසිල්ලෙනි. ඊළඟ පිටුවේ ලියැවී තිබුණේ අමායා සහ ගුණවර්ධන මහතා අනුත්තරව සෙවීමට ගත් උත්සාහයයි.

"නමුත් අපි පරක්කු වැඩියි අනුත්තර. තාත්තා සරසවියට ඇවිත් ඔයාව හෙව්වත්, ඔයා සරසවියෙන් අස්වෙලා ගම් පලාතට ගිහින් කියලා දැනගන්න ලැබුණා. ඔයා ගියේ කොහාටද කියලා කවුරුත් දැනගෙන හිටියේ නැහැ. තාත්තා ඔයාගේ ගම හොයාගෙන යන්න තීරණය කළා. මම මේ දිනපොතේ පිටු ටිකයි, අපේ මතකයන් වුණු රොබරෝසියා මල් පෙති ටිකයි තාත්තා අතේ පේරාදෙණියට එවන්නේ, කවදා හරි ඔයා අපේ රහස් තාප්ප සිදුර ළඟට ආවොත් මේක දකින්න ලැබෙයි කියන එකම එක බලාපොරොත්තුවෙන් විතරයි..."

කතාවේ අවසාන ගැටය ලිහී යමින් තිබුණි. සහන්ට සියල්ල වටහා ගත හැකි විය. අමායා සරසවියෙන් ගිය පසු, අනුත්තර වේදනාවෙන් කැසට් පටිය පටිගත කර තාප්ප සිදුරේ සඟවන්නට ඇත. ඉන්පසු ඔහු සරසවියෙන් අස්වී යන්නට ඇත. නමුත් ඊටත් පසුව, ගුණවර්ධන මහතා සමඟ පැමිණි අමායා, අනුත්තර එහි නැති බව දැනගෙන තමාගේ දිනපොතේ පිටු මේ ලෝහමය පෙට්ටිය තුළ බහා, අනුත්තර සඟවා තිබූ කැසට් පටියත් සමඟම ඒ තාප්ප සිදුරේම සඟවන්නට ඇත.

ඒ කියන්නේ... සීයා මියයන තුරුම මේ පෙට්ටිය විවෘත කර නැත! ඔහු තමාගේ අතීතය වර්තමානයට ඉතිරි කර ගියේ, තමන්ගේ මුනුපුරා ලවා හෝ මේ නොකියවුණු වචන කියවන්නට සලස්වන්නට විය යුතුය.

ලවර්ස් ලේන් එක පුරා සෙමින් මීදුම පාත් වෙන්නට විය. සහන් අමායාගේ දිනපොත් පිටු පපුවට තද කරගත්තේය. එසේ නම්, 1997 දී එකිනෙකාව මඟහැරුණු ඔවුන් දෙදෙනා, අවසානයේදී ආච්චියි සීයයි වීමට නැවත මුණගැසුණේ කෙසේද? 1999 වසරේ ඒ සරසවි මුණගැසීමේ රහස ඇත්තේ ඊළඟ පිටුවලයි.

Love in 90s | දොළොස්වන පරිච්ඡේදය

කැසට් පටියේ හඬ

අක්බාර් පාලම අසලින් නැඟුණු සරසවි සිසුන්ගේ සිනා හඬවල් සහ රෝද හඬවල් සහන්ගේ සිතිවිලි අවදි කළේය. මේ මහා ආදරයක රහස් විසඳන්නට, පොළොවට රහසක්ව තිබූ අතීතයක අගුල් හරින්නට මේ කලබලකාරී වටපිටාව සුදුසු නැතැයි ඔහුට සිතුණි. ඔහු තාප්ප සිදුරෙන් හමු වූ මලකඩ කෑ කුඩා ලෝහමය පෙට්ටියත්, යතුරත්, අර ලා නිල් පැහැති පරණ ලියුම් කවරයත් පරෙස්සමෙන් තමාගේ බෑගය තුළ සඟවා ගත්තේය.

ඔහු සෙමින් පියනගා පැමිණියේ සරසවියේ පෙම්වතුන්ගේ සුවඳ තැවරුණු, නිහඬ Lovers' Lane වෙතටයි. මහෝගනී සහ මාර ගස්වල අතු පතරින් පෙරී ආ මෘදු හිරු රැස්, පොළොව මත රන්වන් රටා මවමින් තිබුණි. හන්තානෙන් හමා ආ සිහිල් සුළඟක් සරසවි භූමිය සිපගනිද්දී, සහන් එතැන තිබූ පරණ, පාසි වැසුණු සිමෙන්ති බංකුවක් මත හිඳගත්තේය.
ඔහු වෙව්ලන දෑතින් බෑගය ඇරියේය. එහි තිබුණේ "අමායා වෙනුවෙන් - 1997" කියා යාන්තමට මැකී ගිය කළු තීන්ත අකුරින් ලියූ පරණ කැසට් පටියයි. සහන් තමන් රැගෙන ආ නවීන උපකරණය හරහා කැසට් පටිය දුරකථනයට සම්බන්ධ කර, හෙඩ්ෆෝන් යුගල කන්වල රැඳෙව්වේය.

ඔහු දෑස් පියාගෙන ‘Play’ බොත්තම එබුවේය.
පළමුවෙන් ඇසුණේ කාලය විසින් දිරාපත් කරන ලද පරණ චුම්බක පටියක් කැරකෙද්දී නැගෙන "හීස්..." හඬක් සහ සුළඟේ බිහිසුණු ශබ්දයකි. ඉන්පසු, තත්පර කිහිපයක නිහඬතාවයකින් පසු සහන්ගේ පපුව ගැස්සෙන තරම් ගැඹුරු, ආදරණීය කටහඬක් අවදි විය. ඒ, සහන් හොඳින්ම හඳුනන, නමුත් තාරුණ්‍යයේ දැවෙන සුසුම් සහ වේදනාවන් පිරුණු ඔහුගේ සීයාගේ එදා සරසවියේ අහිංසක පෙම්වතා වූ අනුත්තරගේ 1997 වසරේ කටහඬයි.

"අමායා... ඔයා මට සමුනොදී යන්නම ගියා. මේ කැසට් එක ඔයාගේ දෑතට කවදා හරි පත් වෙයිද කියලා මම දන්නේ නැහැ. ඒත්... මගේ හිතේ තියෙන පාලුව, මේ මහා හන්තාන කන්දටවත් දරාගන්න බැරි නිසයි මම මගේ හුස්ම ටික මේ පටියක සිර කරන්නේ..."
අනුත්තරගේ හඬෙහි තිබූ බිඳුණු, වෙව්ලන ස්වභාවය හෙඩ්ෆෝන් අතරින් ගලා ඇවිත් සහන්ගේ හදවත මිරිකා හැරියේය. වචනයෙන් වචනයට තැවරී තිබූ ඒ මහා බලාපොරොත්තු සුන්වීම වර්තමානයේ ජීවත් වන සහන්ට සැබැවින්ම දැනෙන්නට විය.

"ඔයා නික්ම ගියාට පස්සේ මේ මුළු පේරාදෙණියම මට මහා කාන්තාරයක් වුණා අමායා. රොබරෝසියා මල් පිපිලා සරසවි බිම පුරා රෝස පාටට වැටෙද්දී, වෙනදා වගේ ඒවයින් මල් ඔටුනු හදන්න ඔයා මගේ ළඟ හිටියේ නැහැ. පුස්තකාලයේ පාලු මේස අස්සේ, සනාතන මන්දිරය ළඟ, හැමතැනම මම හෙව්වේ ඔයාගේ ඒ ලා නිල් පාට ගවුම් කොන විතරයි. මම හැමදාම හවසට අක්බාර් පාලම ළඟට වෙලා, මහවැලි ගඟ දිහා බලාගෙන පැය ගණන් හැඬුවා. ගඟ ගලාගෙන යන්නේ මගේ ඇස්වලින් වැටෙන කඳුළුත් අරගෙනයි කියලා මට හිතුණා..."
අනුත්තර මොහොතකට නතර විය. කැසට් පටියේ පසුබිමෙන් පේරාදෙණියට කඩා හැලෙන මහා වැස්සක සහ ගොරවන අකුණු හඬක් යාන්තමට ඇසෙන්නට විය. සහන් දෑස් තදින් පියාගත්තේය. ඔහුගේ ඇස් කොනකින් උණුසුම් කඳුළු බිංදුවක් කම්මුල දිගේ රූරා වැටුණි.

"ගුණවර්ධන මහත්තයාගේ... ඒ කියන්නේ ඔයාගේ තාත්තාගේ තහංචි මැද ඔයා මාව දාලා ගියත්, මගේ හිත කිව්වෙම මගේ අමායා මට වෛර කරලා ගියේ නැහැ කියලා. ඔයා මට එකම එක වචනයක් හරි ඉතුරු කරලා යන්න ඇති කියලා මගේ ආදරය මට රහසින් මුමුණුවා. අන්න ඒ නිසයි, දවසක් මම වැස්සේ තෙමෙමින් අපේ රහස් තාප්පය ළඟට ආවේ. මම ඒ තාප්ප සිදුරට අත දාලා බලද්දී මට හම්බුණා ඔයා මට ලියපු ඒ අවසන් නිල් ලියුම..."

සහන් එකවරම දෑස් ඇරියේය! සීයාගේ ඒ වචනවලින් ඔහුගේ සිත මුළුමනින්ම ව්‍යාකූලත්වයට පත් විය. මීට සුළු මොහොතකට පෙර අර පරණ තාප්ප සිදුරෙන් ඔහු අතට ගත් ලා නිල් පැහැති ලියුම් කවරයේ පිටත ලියා තිබුණේ "අනුත්තර වෙත" කියාය. එසේ නම් එය අමායා විසින් සීයාට ලියන ලද ලිපියකි. නමුත් සීයා කැසට් පටියෙන් පවසන්නේ තමාටද අමායාගෙන් ලැබුණු නිල් ලිපියක් ගැනයි!

"ඒ කියන්නේ එදා මේ සිදුර ඇතුළේ ලියුම් දෙකක්ම තිබුණද? නැත්නම් සීයාට එදා හමු වුණේ වෙනත් දෙයක්ද?" සහන් තමාගෙන්ම ප්‍රශ්න කරගත්තේය.

කැසට් පටියෙන් අනුත්තරගේ හඬ තවදුරටත් කලාත්මකව ගලා ආවේය.
"ඔයාගේ ඒ නිල් ලියුම කියවද්දී මගේ පපුව පැලෙන්න වගේ ආවා අමායා. ඔයා ලියලා තිබුණා කළු වලාකුළු මැදින් සඳ පායනකන් ඉන්න ඉඩක් ලැබුණේ නැහැ කියලා. ඒත් මම අද මේ කැසට් එකෙන් ඔයාට පොරොන්දුවක් වෙනවා. මම මේ කළු වලාකුළු මගේ ආදරේ ශක්තියෙන් පලවා හරිනවා. මම ඔයාව හොයාගෙන එනවා අමායා. අපේ ආදරේ සඳ පායන දවසක් මම කොහොම හරි උදා කරනවා... මම ඒ වෙනුවෙන් කරන්න යන දේ මම මේ තාප්ප සිදුරේ තියෙන කුඩා පෙට්ටියක සඟවලා තියනවා. කවදා හරි..."

එකවරම කැසට් පටියේ හඬ ටකස් හඬින් නැවතුණි. ටේප් එක අවසන් වී තිබුණි.
ලවර්ස් ලේන් එකට ඉහළින් මහෝගනී අතු අතරින් වැටුණු හිරු එළිය සහන්ගේ දෑස් මත නලියන්නට විය. සීයා එදා අමායාව සෙවීමට කුමක් කරන්නට ඇතිද? වසර විසි ගණනක් තිස්සේ මේ සරසවි පොළොව යට සැඟවී තිබූ රහස කුමක්ද? සහන් සෙමින් තම බෑගය තුළ තිබූ මලකඩ කෑ ලෝහමය පෙට්ටිය අතට ගත්තේය. එහි අගුල හැරීමට කාලය පැමිණ තිබුණි.

Love in 90s | එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය

සහන්ගේ ගමන✨

වසර විසි ගණනකට පසු, පේරාදෙණිය සරසවි භූමියට වැටෙන හිරු එළියේ කිසිම වෙනසක් තිබුණේ නැත. රොබරෝසියා මල් වෙනදා වගේම බිමට වැටී රෝස පැහැති පලසක් තනා තිබුණත්, ඒ මතකයන් අස්සේ තාරුණ්‍යය ගෙවූ මිනිසුන් දැන් මහලු වී හෝ මෙලොවින් සමුගෙන ගොස්ය.

සහන් තම මෝටර් රථයේ සුක්කානම මත දෑත් තබාගෙන, ඉදිරියෙන් පෙනෙන සරසවි ද්වාරය දෙස බලා සිටියේය. ඔහුගේ හදවතේ තිබුණේ අමුතුම කුතුහලයක් සහ ගෞරවයකි. ඔහු මේ පැමිණ සිටින්නේ තමන්ගේම ලේ උරුමය ලියවුණු, තමන්ගේ ආදරණීය සීයාගේ සහ ආච්චිගේ තාරුණ්‍යයේ පාරාදීසය වෙතටයි.
මීට මාස කිහිපයකට පෙර සහන්ගේ සීයා, එනම් එදා සරසවියේ අහිංසක පෙම්වතා වූ අනුත්තර මෙලොවින් සමුගත්තේය. ඔහු මියයන විටත් ඔහුගේ ඇඳ අසල වාඩි වී දෑස්වල කඳුළු පුරවාගෙන සිටියේ සහන්ගේ ආච්චි, එනම් එදා ගුණවර්ධන මහතාගේ තහංචි මැද සරසවියෙන් සමුගත් අමායාය. ඔවුන් ජීවිතයේ සැඳෑ සමය එකට ගත කරමින්, ඉතාමත් ආදරණීය විවාහ ජීවිතයක් ගෙවා තිබුණි.

නමුත්, සරසවි ජීවිතයෙන් පසු 1997 දී වෙන් වූ ඔවුන් දෙදෙනා, නැවත එකතු වූයේ කෙසේද යන්න පවුලේ කිසිවෙකුත් දැන සිටියේ නැත. ඒ ගැන අසන හැම වතාවකම ආච්චි සෙමින් සිනාසී නිහඬ වූ අතර, සීයා ඇගේ දෑත තදින් අල්ලා ගත්තේය.

සීයාගේ මරණයෙන් පසු ඔහුගේ පරණ ලියන මේසය අස් කරද්දී සහන්ට අමුතුම රහසක් හමු විය. ඒ, සීයා අඩක් ලියා නතර කර තිබූ, කහ පැහැ ගැන්වුණු පරණ ලිපියක් සහ "අමායා වෙනුවෙන් 1997" කියා අතින් ලියන ලද පරණ කැසට් පටියකි

ලිපියේ අවසන් පේළියේ සීයා වෙව්ලන අත් අකුරින් ලියා තිබුණේ එකම එක දෙයකි: "සහන් පුතේ, මගේ අතීතය මම අඩක් ලියා නතර කළා. මට පස්සේ උඹ පේරාදෙණියට පලයන්. අක්බාර් පාලම ළඟ තාප්පයේ සිදුර අදටත් අපේ ඒ අතීතයේ ඉතිරි රහස රැකගෙන බලාගෙන ඉන්නවා ඇති..."

සහන් රථයෙන් බැස සෙමින් සරසවි භූමිය දෙසට ඇවිදගෙන ගියේය. අද 2026 වර්ෂය වුවද, මේ පරිසරය තුළ තවමත් 90 දශකයේ ඒ ආදරණීය වයිබ් එක රැඳී ඇති බව සහන්ට දැනුණි. ඔහු කෙළින්ම ගියේ අක්බාර් පාලම අසලටයි. පාලම යටින් මහවැලි ගඟ එදත් මෙදත් එකලෙසම නිහඬව ගලා යයි.

සීයාගේ ලිපියේ තිබූ විස්තරයට අනුව සහන් පාලම කෙළවර තිබූ පරණ ගල් තාප්පය අසලට ගියේය. වසර ගණනාවක් තිස්සේ වැවුණු පාසි සහ වැල්වලින් ඒ තාප්පය මුළුමනින්ම වැසී තිබුණි. සහන් සෙමින් ඒ වැල් මෑත් කරමින්, එදා සීයාත් ආච්චිත් රහසින් ලියුම් හුවමාරු කරගත් ඒ කුඩා සිදුර සෙවීය.

ඇත්තටම එහි කුඩා සිදුරක් තිබුණි. සහන්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. ඔහු වෙව්ලන දෑතින් ඒ සිදුර තුළට අත දමා බැලුවේය. දූවිලි සහ වියළි කොළ රොඩු අස්සේ ඔහුගේ ඇඟිලි තුඩුවලට කිසියම් යකඩමය දෙයක් හසු විය.

ඔහු එය එළියට ගත්තේය. එය පරණ, මලකඩ කාපු කුඩා යතුරක් සහ ඒ යතුරෙන් අගුළු ලා තිබූ ලස්සන කුඩා ලෝහමය පෙට්ටියකි. වසර විසි ගණනක් තිස්සේ ඒ තාප්ප සිදුර මේ රහස ආරක්ෂා කරගෙන තිබේ. සීයා සහ ආච්චි නැවත එකතු වීමේ රහස ඇත්තේ මේ පෙට්ටිය ඇතුළේද?
නැතහොත් සීයා ඉතුරු කර ගිය කැසට් පටියේද? 1997 වසරේ නැවතුණු ඒ අසම්පූර්ණ ආදර කතාවේ ඉතිරි පිටු කියවන්නට, 2026 වසරේදී සහන්ට අවස්ථාව ලැබී තිබුණි.

Love in 90s | දහවන පරිච්ඡේදය

අවසන් ලියුම

1997 වසරේ ඒ අවසන් වාරය, හන්තාන කඳු මුදුනට වෙනදාටත් වඩා මීදුම අරන් ඇවිත් තිබුණා. නමුත් ඒ මීදුම අස්සේ හැංගිලා තිබුණේ ප්‍රේමයේ සුන්දරත්වය නෙවෙයි, වෙන්වීමේ මලානික බවයි. ගුණවර්ධන මහතාගේ දැඩි බලපෑම හමුවේ අමායාට තවත් විකල්ප ඉතිරි වෙලා තිබුණේ නැහැ. තාත්තාගේ නම්බුවයි, තමන්ගේ හෙට දවසයි රැකගන්න නම්, ඇයට තමන්ගේ පණ වැනි ආදරය මේ සරසවි භූමියේම මිහිදන් කරලා යන්න සිද්ධ වුණා.

අමායා තමන්ගේ බඩු බාහිරාදිය පෙට්ටිවලට අසුරමින් සිටියේ පණ නැති රූපයක් වගෙයි. ඇය ඇඳ සිටියේ අනුත්තර වඩාත්ම කැමති ඒ ලා නිල් පැහැති ගවුමයි. ඇගේ දෑස් කඳුළින් රතු වී, ඉදිමී තිබුණා. අනුත්තරට සමුදෙන්න, එකම එක වතාවක් ඔහුගේ දෑස් දෙස බලා "මට සමාවෙන්න" කියලා කියන්න ඇයට අවසර තිබුණේ නැහැ. නවාතැන්පොළේ ගේට්ටුව අසල තාත්තා එවූ කළු පැහැති මොරිස් මයිනර් රථය මාරයා වගේ බලාගෙන ඉන්නවා ඇයට ජනේලයෙන් පෙනුණා.

"දුවේ... ඉක්මන් කරන්න, තාත්තා බලාගෙන ඉන්නවා." නේවාසිකාගාර පාලිකාවගේ හඬ අමායාගේ හදවත පසාරු කරගෙන ගියා.
අමායා වෙව්ලන දෑතින් කුඩා නිල් පැහැති ලියුම් කවරයක් අතට ගත්තාය. ඒ ඇය අනුත්තර වෙනුවෙන් ලියූ අවසන් ලිපියයි. ඇය දුව ගොස් නවාතැන්පොළේ පිටුපස තාප්පය අසලට ගියාය. ඔවුන් රහසින් ලියුම් හුවමාරු කරගත් ඒ කුඩා තාප්ප සිදුර අද මහා සොහොන් ගැබක් වගේ ඇයට දැනුණා. ඇය ඒ සිදුර තුළ ලියුම තබා, අවසන් වතාවට ඒ ගල් තාප්පය සිප ගත්තාය.

ඇය නවාතැන්පොළෙන් නික්ම යන විට, මෝටර් රථය සරසවි භූමිය මැදින් ඇදී ගියාය. අක්බාර් පාලම පසු කරන විට අමායා ජනේලයෙන් පිටත බැලුවාය. ඔවුන්ගේ දිනපොත්, කවි සහ ආදරණීය මොහොතවල් සියල්ලටම සාක්ෂි දුන් ඒ පාලම, අද අමායාගේ වෙන්වීමටත් නිහඬවම සාක්ෂි දෙමින් තිබුණා. මෝටර් රථය පාලම පසු කරන විට, අමායාට අක්බාර් පාලමේ කෙළවර, පුස්තකාලය අසල රොබරෝසියා ගස යට අනුත්තර තනිවම බලා සිටිනු පෙනුණි. ඔහු තවමත් දන්නේ නැත, තම ප්‍රේමවන්තිය තමන්ට සමු නොදී සදහටම නික්ම යන බව. අමායාගේ දෑසින් වැටුණු කඳුළු බිඳුවක් ඇගේ නිල් පැහැති ගවුම මත පතිත වී වියැකී ගියා සේම, ඔවුන්ගේ ඒ සුන්දර 90 දශකයේ ආදර කතාවත් නිහඬතාවයේ අගාධයකට ඇද වැටුණා.

පැයකට පසු අනුත්තර ඒ තාප්පය අසලට පැමිණියේය. සිදුර තුළ තිබූ ඒ නිල් ලියුම දකින විට ඔහුගේ හදවත නතර වුණාක් මෙන් විය. ඔහු එය වෙව්ලන දෑතින් දිග හැරියේය.

"අනුත්තර... මේ අපේ අවසන් හමුවීමයි. තාත්තා මාව අරන් යනවා. මම ආයෙත් එන්නේ නැහැ. ඔයා කිව්වා වගේ කළු වලාකුළු මැදින් සඳ පායනකන් මට ඉන්න ඉඩක් ලැබුණේ නැහැ. මම හිතනවා කළු වලාකුළු නිසා අපේ ආදරයට ඉරක් වෙන්න බැරි වුණත්, අපේ මතකයේ සඳ හැමදාම ඔයාගේ ලෝකය ආලෝකමත් කරයි කියලා. මගේ මතකයත් අරන් සතුටින් ඉන්න. මේ ලියුම මගේ අවසන් හුස්ම වගේ ඔයා ළඟ තියාගන්න.

ඔයාගේ අමායා"

අනුත්තර ඒ ලිපිය පපුවට තද කරගෙන, හන්තාන දෙස බලා මහ හඬින් වැලපුණේය. අක්බාර් පාලම මතින් නිහඬව ගලා ගිය මහවැලි ගඟත්, හන්තාන මීදුමත් එක් ආදර කතාවක නිමාව ගැන දුක් වෙමින් තිබුණා. 1997 ඒ වැසිබර සවස, එක් ආදර කතාවක් නිහඬවම නිමාවට පත් විය.

Love in 90s | නවවන පරිච්ඡේදය

බිඳුණු විශ්වාසයේ අළු

පසුදා උදෑසන හිරු එළිය සරසවි භූමියට වැටුණේ අමුතුම නිශ්ශබ්දතාවයක්ද රැගෙනයි. ඊයේ රාත්‍රියේ වැටුණු මහ වැස්සෙන් තෙත් වූ පොළොවෙන් තවමත් සීතල හුමාලයක් නැගෙමින් තිබුණි. අමායා රාත්‍රිය පුරා නිදි වැරූ දෑසින් යුතුව, අනුත්තර දුන් ඒ කුඩා ලියුම තම දිනපොතේ පිටු අතර සඟවා තැබුවාය. ඇයට අවශ්‍ය වූයේ ඒ අකුරු දහස් වාරයක් කියවමින්, අනුත්තරගේ ඒ උණුසුම් ආදරය හදවතේ රඳවා ගන්නටය.
නමුත් අවාසනාව ඇය පසුපසම ලුහුබඳින බව ඇය දැන සිටියේ නැත.

"අමායා... දුවේ, මම අදම ආපහු යන්න ඕනේ. ඔයාගේ කාමරේ අස් කරන්න මම උදව් කරන්නද?" ගුණවර්ධන මහතා ඇගේ නවාතැන්පොළේ සාලයේ හිඳගෙන විමසුවේය. ඔහු ඇයව බලන්නට පැමිණි ගමන අවසන් කර නික්ම යාමට සූදානම්ව සිටියේය.

"එපා තාත්තේ... මම පස්සේ අස් කරගන්නම්." අමායා කලබලයෙන් පැවසුවාය.

නමුත් ගුණවර්ධන මහතාගේ විමසිලිමත් දෑස්වලින් කිසිවක් සැඟවිය නොහැක. ඔහු සෙමින් ඇගේ කාමරයට ඇතුළු විය. මේසය මත තිබූ පොත් ගොන්න පිළිවෙළකට අසන්නට යන විට, අමායාගේ දිනපොත අතින් ගිලිහී බිම වැටුණි. ඒ සමඟම ඒ පිටු අතර තිබූ, අනුත්තරගේ අත් අකුරින් ලියවුණු ඒ කුඩා කොළ කැබැල්ල සෙමින් බිම දිග හැරුණි.

කාමරය තුළ තිබූ වාතය පවා මොහොතකට නතර වූවාක් මෙන් දැනුණි. ගුණවර්ධන මහතා නැමී ඒ කොළ කැබැල්ල අතට ගත්තේය.

එහි ලියා තිබූ "කළු වලාකුළු මැදිනුත් සඳ මතු වෙන දවසක් එනවා... එතකන් බලාගෙන ඉන්න" යන පේළිය දුටු ඔහුගේ මුහුණ එකවරම අළු පැහැ විය. ඔහුගේ අතේ තිබූ නහර ගැහෙන්නට විය.

"තාත්තේ... ඒක..." අමායාගේ කටහඬ වෙව්ලන්නට විය. ඇගේ දෙපා පණ නැති වී යන්නාක් මෙන් ඇයට දැනුණි.

"විනය කියන දේ මම මේ ලෝකෙට ඉගැන්නුවේ මගේම දුව මට මේ වගේ පාවාදීමක් කරයි කියලා හිතලා නෙවෙයි අමායා!" ඔහුගේ කටහඬ ගිගුම් දුන්නේ නැත; නමුත් එහි තිබූ දැඩි බව ගිගුම් දෙන හඬකට වඩා බියකරු විය.

ඔහු අමායා දෙස බැලුවේ කවදාවත් නොබලපු තරම් නන්නාඳුනන බැල්මකිනි. "මම ඔයාව මේ සරසවියට එවුවේ මගේ ඔළුව කෙළින් තියාගෙන ඉන්න පුළුවන් දුවෙක් වෙයි කියලා හිතලා. හැබැයි ඔයා කරන්නේ මේ වගේ රහස් ලියුම් ගනුදෙනු නම්... මට සිද්ධ වෙනවා ඔයාගේ මේ සරසවි ජීවිතය අදින් නතර කරන්න."

"තාත්තේ මට එක පාරක් අහන්න ඉඩ දෙන්න..." අමායා වැඳ වැටෙමින් හඬන්නට වූවාය.

"තව එක වචනයක්වත් එපා.හෙට උදේට මම කාර් එක එවනවා. තීරණය ඔයාගේ අතේ. එක්කෝ මේ සම්බන්දේ අදම මෙතනින් ඉවර කරන්න ඕනේ... නැත්නම් ඔයාගේ බඩු ටිකත් අරන් මාත් එක්ක ගෙදර එන්න සිද්ධ වෙනවා. මම මගේ නම්බුව පාරේ දාන්න සූදානම් නැහැ."

ඔහු ලියුම අතින් පොඩි කර කාමරයෙන් නික්ම ගියේය. අමායා බිම ඇද වැටී ඉකිබිඳ හඬන්නට වූවාය. එක පැත්තකින් ඇගේ ආදරයත්, අනෙක් පැත්තකින් තාත්තාගේ ගෞරවය සහ තම අනාගතයත් අතර ඇය අසරණ වී සිටියාය. කළු වලාකුළු අතරින් සඳ පායන තුරු බලා සිටින්නට කී අනුත්තරගේ වචන, දැන් මහා විනාශයක පෙරනිමිත්තක් වී තිබුණි.

Love in 90s | අටවන පරිච්ඡේදය

වැසිබර රාත්‍රියක හමුවීම

හන්තාන කඳු වැටියෙන් ඇරඹුණු වැස්ස, මුළු මහත් සරසවි භූමියම තනිවම හඬවන්නාක් මෙන් විය. වේලාව රාත්‍රී 10 ද පසුවී තිබුණි. සේවිකාවන් සියල්ල නික්ම ගොස්, නවාතැන්පොළේ ප්‍රධාන දොරටු වැසී තිබුණු බැවින්, නිශ්ශබ්දතාවය සහ සීතල රජ විය. කාමරයේ අනෙක් යෙහෙළියන් තද නින්දක සිටියද, අමායාට නින්ද අහලකටවත් ආවේ නැත. ඇය තම ඇඳ මත හිඳගෙන, පොත් පපුවට තුරුළු කරගෙන ජනේලය දෙස බලා සිටියාය.

පිටත වැටෙන වැස්ස දෙස බලද්දී ඇගේ මතකයට ආවේ වැස්සේ තෙමෙමින්, සීතලේ ගැහෙන අනුත්තරගේ මලානික රුවය.
"මට සමාවෙන්න අනුත්තර... " ඇය තමාටම රහසින් මුමුණා ගත්තාය.

නමුත් ඒ මොහොතේම, නවාතැන්පොළේ පිටුපස තාප්පය අසලින් කිසියම් හඬක් ඇසුණි. අමායා තැතිගෙන වටපිට බැලුවාය. ඇය සෙමින් ජනේලයෙන් පිටත බැලුවාය. වැස්සේ තෙමෙමින්, සීතලේ ගැහෙන අනුත්තරව දකින විට අමායාගේ හදවත මිරිකෙන්නාක් මෙන් දැනුණි. ඔහු තාප්පය උඩින් අත දිගු කර, කුඩා පාර්සලයක් අමායා වෙත පිරිනැමුවේය.

අමායා පාර්සලය අතට ගත් පසු, අනුත්තර කිසිවක් නොකියාම නික්ම ගියේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබූ ආදරය සහ ස්ථීර බව අමායාගේ හිතට සැනසීමක් එක් කළේය.
අනුත්තර නික්ම ගිය පසු, අමායා පාර්සලය ලිහා බැලුවාය. එහි තිබුණේ අනුත්තර ඇය වෙනුවෙන් ලියූ තවත් එක් කවි එකතුවක් සහ ලිපියකි. ලිපියේ තිබුණේ

"අමායා, වැස්සකටත් හැමදාම වහින්න බැහැ. කළු වලාකුළු මැදිනුත් සඳ මතු වෙන දවසක් එනවා. අපේ ආදරයත් එහෙමයි. කළු වලාකුළු වගේ තහංචි මැදිනුත්, අපේ ආදරයේ සඳ මතු වෙන දවසක් එනවා. එතකන් බලාගෙන ඉන්න."

අමායාගේ හිතට ලොකු සැනසීමක් දැනුණි. අනුත්තරගේ ලිපිය ඇයට ශක්තියක් එක් කළේය. තාත්තාගේ තහංචි මැද වුණත්, ඔවුන්ගේ ආදරය ශක්තිමත් බව ඇයට දැනුණි

Love in 90s | හත්වන පරිච්ඡේදය

වැස්සට සැඟවුණු කඳුළු

ගුණවර්ධන මහතා සරසවි භූමියෙන් නික්ම ගියද, ඒ තේජවන්ත සෙවනැල්ල තවමත් තමා පසුපස ලුහුබඳින බව අමායාට දැනුණි. තාත්තාගේ නිහඬතාවය වචන දහසකට වඩා බියකරුය. "තාත්තා අම්මට මොනවා කියයිද? මුළු ගමක් දන්න තාත්තාගේ නම්බුව මම නිසා නැති වෙයිද?" මේ සිතිවිලි ඇගේ නින්ද හොරාගෙන තිබුණි.

පසුදා උදෑසන අමායා අවදි වූයේ හිස් බවක් දැනෙන හදවතකිනි. වෙනදාට ප්‍රබෝධයෙන් අඳින ලා නිල් පැහැති ගවුම අද ඇයට දැනුණේ බරක් මෙනි. ඇය පොත් කිහිපය පපුවට තුරුළු කරගෙන සරසවියට පැමිණියද, ඇගේ දෑස් වෙනදා මෙන් අනුත්තරව සෙව්වේ නැත. ඒ වෙනුවට ඇය සෙව්වේ ඔහු මගහැර යා හැකි පටු, අඳුරු මාවත්ය.

"මට සමාවෙන්න අනුත්තර... මගේ හිත කියන දේට වඩා, තාත්තාගේ ඇස් දෙකේ තියෙන බලාපොරොත්තුව මට බර වැඩියි." ඇය තමාටම රහසින් මුමුණා ගත්තාය.

දිනක් සවස හන්තාන අහස කළු කරමින් මහ වැස්සක් ඇද හැළුණි. වේදනාව දරාගත නොහැකි තැන අමායා වැස්සේම තෙමෙමින් අනුත්තර නවාතැන් ගෙන සිටි ශාලාව අසල පාරට පැමිණියාය. ඇගේ ලා නිල් පැහැති ගවුම ඇඟටම ඇලී තිබූ අතර, වැසි දිය ඇගේ මුහුණ දිගේ පහළට ගලා ගියේය. ඇගේ දෑස්වල තිබූ කඳුළුත්, වැසි දියත් එකට මිශ්‍ර වී තිබුණි.

ජනේලයෙන් පිටත බැලූ අනුත්තර, අමායා වැස්සේ තෙමෙමින් පාරේ සිටිනවා දැක තැති ගත්තේය. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ වහාම කුඩයත් රැගෙන ඇය අසලට දිව යන්නටය. ඇගේ සීතල වූ දෑතින් අල්ලා "අපි ආයෙත් පරණ විදිහට ඉමු අමායා..." කියා පවසන්නටය.

නමුත් ඒ මොහොතේම ඇගේ මතකයට ආවේ තාත්තාගේ බැරෑරුම් මුහුණයි. "ඉගෙන ගන්න ගිය දරුවෙක් විදිහට, ගමේ අය ඉදිරියේ මගේ හිස කෙළින් තියාගෙන ඉන්න ඉඩ තියපන් දුවේ..." තාත්තා එදා නික්ම යන මොහොතේ කී ඒ වචන ඇගේ කන් අඩියක රිදුම් දෙමින් දෝංකාර දුන්නේය. අනුත්තර තමා අසලට එන්නට පෙරම, අමායා ඉකිබිඳ හඬමින් වැස්සේම ආපසු හැරී දිව ගියාය.

අනුත්තරට මෙය මහත් ප්‍රහේලිකාවක් විය. දිනක්... දෙකක්... තුනක්... ඔහු පුස්තකාලයේ ඇය වාඩි වන මේසය අසල පැය ගණන් බලා සිටියේය. ලියුම් හුවමාරුව නතර වීම අනුත්තරට දැනුණේ තමාගේ හුස්ම නතර වූවාක් මෙනි. ඔහු සරසවි තැපැල් පෙට්ටිය අසලට වී බලා සිටියේ, අමායාගේ අත් අකුරින් ලියවුණු කුඩා කොළ කැබැල්ලක් හෝ ලැබෙනතුරුය. නමුත් ඔහුට ඉතිරි වූයේ දෝංකාර දෙන නිහඬතාවය පමණි.

තම ආදරවන්තයාගේ වේදනාව දකින එකත්, ඒ වේදනාවට හේතුව තමාම වීමත් කොයිතරම් පීඩනයක්දැයි ඇය එදා තේරුම් ගත්තාය. අනුත්තර එදින රාත්‍රියේ තෙතබරි වූ තම දිනපොතේ මෙසේ ලිවීය

"සමහර රහස් හරිම බරයි අමායා... ඒ බර උහුලන්න බැරි තැනයි අපි හුඟක් වෙලාවට නිහඬ වෙන්නේ. ඒත් ඔයාගේ ඒ නිහඬ බව මගේ හිතට දෙන වේදනාව මේ වැස්සකටවත් කවදාවත් සෝදලා හරින්න බැහැ."

💛☁️

Love in 90s | හයවන පරිච්ඡේදය

නිහඬව පැමිණි කුණාටුව

හන්තාන කඳු වැටිය සිපගෙන හමා ආ සීතල මීදුම, සරසවි භූමිය මත සුදු පැහැති සළු අතුරන්නාක් මෙන් සෙමින් එළෙමින් තිබුණි. වෙනදාට ඒ මීදුම අමායාට ගෙන ආවේ අමුතුම නිදහසකි.

පියාපත් ලැබුණු කුරුල්ලෙකුට දැනෙන සැහැල්ලුවකි.

නමුත් අද, ඒ මීදුම අතරින් කිසියම් නන්නාඳුනන බියක් ඇගේ සිතට රහසින් එබිකම් කරන්නට විය. ඇගේ සිත කිසියම් අසුබ පෙරනිමිත්තකින් ගැහෙන්නට වූයේ මන්දැයි ඇය දැන සිටියේ නැත.

අමායා සහ අනුත්තර සිටියේ සරසවි පුස්තකාලය අසල වූ දැවැන්ත රොබරෝසියා ගසක් යටය. බිම වැටී තිබූ මල් පෙති මතින් සෙමින් හමා ආ සුළඟ, ඔවුන්ගේ කතාවට රිද්මයක් එක් කළේය. අනුත්තර තම අත රැඳි පරණ වූ, කහ පැහැ ගැන්වුණු පිටු සහිත කවි පොතක ගැඹුරු අරුතක් අමායාට විස්තර කරමින් සිටියේය.

"බලන්න අමායා, මේ කවියා කියන දේ.. සමහර නිහඬතාවයන් වචන දහසකට වඩා බලවත් කියලා.." අනුත්තර සෙමින් පැවසුවේය.

අමායා තම දිගු, කළු පැහැති කෙස් කළඹ සෙමින් සකසමින් ඔහු දෙස බලා සිටියාය. ඇගේ මුවග රැඳී තිබූ ඒ සුන්දර මදහස, ඔහුගේ වචනවලට දුන් නිහඬ අනුමැතියක් බඳුය. ඔවුන් සිටියේ ලෝකයටම රහසින් ගොඩනැඟුණු තමන්ගේම සෞන්දර්යාත්මක ලෝකයකය. අවට සිටින කිසිවෙකු හෝ කිසිවක් ඔවුන්ගේ අවධානයට ලක් නොවීය.
නමුත් ඒ සුන්දර නිහඬතාවය බිඳ දැමීමට දෛවය ඒ වන විටත් සූදානම් වී තිබුණි.

සරසවියේ ප්‍රධාන පිවිසුම දෙසින් කළු පැහැති, දිලිසෙන සුළු පැරණි මොරිස් මයිනර් රථයක් සෙමින් සෙමින් ඇතුළු විය. එහි පසුපස අසුනේ කෙලින් හිඳගෙන, ඉතා බැරෑරුම් බැල්මකින් අවට නිරීක්ෂණය කරමින් සිටියේ ගුණවර්ධන මහතාය. ඔහු අමායාගේ පියාය; මුළු පළාතක්ම ගෞරවයෙන් හිස නමන, විනයට පණ මෙන් ආදරය කරන තේජවන්ත විදුහල්පතිවරයෙකි.

ඔහු පැමිණියේ තම දියණියව පුදුම කරවන්නටය ඇගේ සරසවි ජීවිතයේ සුවදුක් විමසන්නටය. නමුත් දෛවය ඔහුට පෙන්වීමට සූදානම් වූයේ ඔහු කිසිසේත් බලාපොරොත්තු නොවූ දසුනකි.

මෝටර් රථයෙන් බැස, තම අත රැඳි කළු පැහැති සේද කුඩයත්, අතේ බැඳි අත් ඔරලෝසුවත් මැනවින් සකසා ගත් ගුණවර්ධන මහතා වටපිට බැලුවේය. ඔහුගේ තියුණු, විනිවිද යන දෑස් මීදුම පීරමින් තම දියණිය සෙවීය. ඒ මොහොතේ ඔහුගේ දෑස් නතර වූයේ රොබරෝසියා ගස යට සිටින යුවළ අසලයි.

අමායා සහ ඇය අසල සමීපව සිටින ඒ නන්නාඳුනන තරුණයා... ඔවුන්ගේ ඒ සිනහව, ඒ බැල්ම, ඔවුන් අතර ඇති ඒ අධ්‍යාත්මික සමීපකම... ගුණවර්ධන මහතාගේ සිතට කිසියම් බරක්, වේදනාවක් සහ සැකයක් එකවර එක් කළේය. දහස් ගණනක් දරුවන්ගේ හික්මීම පාලනය කළ ඒ දෑස්වලට, මේ දකින්නේ කුමක්දැයි වටහා ගැනීමට වැඩි වේලාවක් ගත නොවීය. ඔහුගේ සිත තුළ වූ පියාගේ සෙනෙහස මොහොතකට යටපත් වී, විනයගරුක විදුහල්පතිවරයා ඉස්මතු විය.

"අමායා..."

ඔහු ඉතා හෙමින්, තමාටම පමණක් ඇසෙන සේ මිමුණුවේය. ඔහුගේ පිරිපුන් දෙබැම රැළි විය. තම දියණිය පොත් පත් වලට පමණක් පෙම් බඳින, ලෝකයෙන් වෙන් වූ සන්සුන් තැනැත්තියකැයි ඔහු මෙතෙක් කල් අන්ධ ලෙස විශ්වාස කළේය. නමුත් ඈතින් පෙනෙන මේ දසුන, ඒ විශ්වාසයේ අත්තිවාරම සොලවා දමන්නට විය.

ගුණවර්ධන මහතා වහාම ඔවුන් අසලට දිව ගියේ නැත. ඔහු තම සාක්කුවේ තිබූ රිදී පැහැති අත් ඔරලෝසුව දෙස බලා, ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබූ පීතෘ සෙනෙහස වියැකී ගොස්, ඒ වෙනුවට දැඩි, අකම්පිත විනයගරුක පෙනුමක් ආරූඪ විය.
"අනතුරු ඇඟවීමක් නැතිව එන කුණාටු හරිම භයානකයි අමායා... මම ඔයාව මේ ලෝකෙට අරන් ආවේ ඔයාට මාව රවට්ටන්න ඉඩ දෙන්න නෙවෙයි." ඔහු දත්මිටි කමින් තමාටම කියා ගත්තේය.

ඔහු සෙමින් සෙමින්, එකින් එක මනින ලද පියවර තබමින් ඔවුන් දෙසට ගමන් කරන්නට විය. ඒ පියවර හඬ අමායාට තවමත් ඇසුණේ නැතත්, ඇගේ හදවතේ රිද්මය නන්නාඳුනන හේතුවකට වේගවත් වන්නට විය. ඇය තම හදවත අල්ලාගෙන වටපිට බැලුවේ කිසියම් අනතුරක් ළඟ ළඟම එන බව ඉවෙන් මෙන් දැනුණ නිසාය.

මතුසම්බන්ධයි ❤️✨

Love in 90s | පස්වන පරිච්ඡේදය හෝරාව 🌸🍃
(අතීතය - 1997)

පේරාදෙණියට හැන්දෑව උදා වුණේ මහවැලි නදියෙන් හමාගෙන ආපු සිසිල් සුළඟත් එක්ක. සරසවි උයනේ රොබරෝසියා ගස්වලින් වැටුණු ලා රෝස පාට මල් පෙති පාර දිගේ ලස්සන රටා මවලා තිබුණා. හන්තාන කන්ද පැත්තෙන් එබිකම් කරපු මීදුම් වලාකුළු මුළු කැම්පස් එකම අමුතුම නිහඬතාවයකින් වහගෙන හිටියේ, හරියට ඔවුන්ගේ පළමු හමුවීමට ආශිර්වාද කරනවා වගේ.

ලියුම් සිදුරේ රහස් සඟවලා, කැසට් පටියක සින්දු අහලා ඇති වුණාට පස්සේ අනුත්තරට ඕන වුණේ අමායාව එක පාරක් හරි හම්බවෙන්න. දවස් ගාණක පෙරැත්ත කිරීමකින් පස්සේ, අන්තිමට අමායා කැමති වුණා සරසවි උයනේ 'ලොවර්ස් ලේන්' එකේදී ඔහු මුණගැහෙන්න.

පින්න වැටුණු ඒ මල් මාවත දිගේ අමායා හෙමින් ඇවිදගෙන ආවා. ඇය ඇඳගෙන හිටපු සුදු ගවුම ඒ හැන්දෑවේ අඳුර මැද අමුතුම ආලෝකයක් වගේ අනුත්තරට පෙනුණා. ඔහු කලින්ම ඇවිත් බලන් හිටියේ පපුවේ ගැස්ම එළියට ඇහෙන තරම් නොසන්සුන්කමකින්. ඇය ළඟට එද්දී, ඒ හුරුපුරුදු පිරිසිදු සබන් සුවඳ ආයෙත් ඔහුට දැනුණා.

දෙන්නා ටික වෙලාවක් යනකල්ම කතා කරගන්න බැරුව, පාරේ දෙපැත්ත බලාගෙන නිහඬවම ඇවිදගෙන ගියා.

"ඔයා... ඔයා සින්දු ටික ඇහුවද?" අනුත්තර තමයි අමාරුවෙන් ඒ නිහඬතාවය බින්දේ.
අමායා බිම බලාගෙනම හීනි හිනාවක් දැම්මා.

"ම්ම්... ඇහුවා. ඒ හැම සින්දුවක්ම මම මීට කලින් අහලා තිබුණට, එදා රෑ මට ඒවයේ දැනුණේ අමුතුම තේරුමක්. හරියට මගේ හිතේ තියෙන දේම කවුරු හරි සින්දුවකින් කියනවා වගේ."

"මම ඒ සින්දු තේරුවේ ගොඩක් හිතලා. මට ඔයාට කියන්න ඕන වුණු හැම වචනයක්ම ඒ පද ඇතුළේ තිබුණා." අනුත්තර හීන් හඬින් කිව්වා.

අමායා එකපාරටම නැවතුණා. "අනුත්තර... මට මේක තාම හීනයක් වගේ. තාත්තා දැනගත්තොත් මොනවා වෙයිද කියලා හිතෙද්දී මට තාම බයයි. ඒත්... ඔයාගේ ඒ ලියුම්වල තිබුණ අවංකකම නිසා මට නොඇවිත් ඉන්න බැරි වුණා."

අනුත්තර ලාවට හිනා වෙලා පාර අයිනේ තිබුණ පරණ බංකුවක් ළඟ නැවතුණා. "බය වෙන්න එපා අමායා. මම ඔයාගේ ඒ විශ්වාසය කවදාවත් බිඳින්නේ නැහැ. ඇත්තටම... ඔයා කවුරු වෙන්නද හීන දකින්නේ? මේ උපාධිය ගත්තට පස්සේ මොකද කරන්නේ?"

අමායා ඈත පේන හන්තාන කන්ද දිහා බලාගෙන හුස්මක් ගත්තා. "මට ඕනේ හොඳ ගුරුවරියක් වෙන්න. මගේ අම්මත් ගුරුවරියක්. දරුවන්ට අකුරු කියලා දෙන එකේ තියෙන්නේ ලොකු සැනසීමක්. ඔයා?"
"මම හිතන්නේ මම ලේඛකයෙක් වෙයි." අනුත්තර කිව්වේ හරිම විශ්වාසයකින්. "මම ලියන කතාවල ඇත්තම වීරවරිය ඔයා කියලා කවදා හරි ලෝකයම දැනගනියි."

"ඔයා හරි අමුතුයි අනුත්තර. ඔය තරම් ලස්සනට කතා කරන්න පුළුවන් කොහොමද?" අමායා ලැජ්ජාවෙන් ඇහුවා.
"ඒ මම කතා කරන නිසා නෙවෙයි, මගේ ඉස්සරහා ඉන්න කෙනා ඒ තරම් ලස්සන නිසා."

අමායා ඒකට උත්තරයක් දුන්නේ නැහැ. ඒ වෙනුවට ඇය අතේ තිබුණු රොබරෝසියා මලක පෙති එක්ක සෙල්ලම් කළා. සරසවි උයනේ ඒ පින්න වැටෙන සීතල හැන්දෑවේ, ඔවුන් දෙදෙනාගේ හීන මහා ලොකු පොත් වල ලියන්නටත් පෙර ඒ නිහඬ මල් මාවතේ ලියවුණා.

90 දශකයේ ආදරය එහෙමය. හමුවීම් සීමිත වුවත්, ඒ කෙටි සංවාද ඇතුළේ අවුරුදු ගාණක ආත්මීය බැඳීමක් සැඟවී තිබුණි.

මතු සම්බන්ධයි... ❤️✨
✨