HNKA Burmese Blog

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ
ကံ ဉာဏ် လုံ့လ ဝီရိယ လေးပိုင်းရှိတယ်

ဉာဏ်မကောင်းပဲ ကံကောင်းလို့
အောင်မြင်နေတဲ့လူတွေလဲရှိတယ်

ကံကောင်းခြင်း ဆိုးခြင်းကတော့
ကျနော်တော့ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး

ဒီတော့ ကျနော်တို့ ထိန်းချုပ်လို့ရတာ
၇၅% ရှိတာမို့ ကိုယ့်ရဲ့ဘဝမှာ

ကိုယ်လိုချင်တာ ဖြစ်ချင်တာတွေလုပ်ဖို့
ကံကိုအားမကိုပဲလုပ်မယ်ဆိုရင်

- ဉာဏ်ကောင်းဖို့ အိပ်ရေးဝဝအိပ်ပြီး
လေ့လာသင်ယူမှုတွေကို ကြိုးစားလုပ်

- ဝီရိယ ရှိရှိ လုပ်မယ်ဆိုတာကို
တကယ်ပြီးအောင်လုပ်

- လုံလရှိရှိ အခက်အခဲတွေ့ရင် မလျော့ပဲလုပ်

ဒါဆိုရင်၂၅% လောက်ပဲရှိတဲ့
ကံကိုအရမ်းအားကိုးစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့ဗျာ

အိပ်ယာထဲတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည့် ရက်ပေါင်း မည်မျှကြာခဲ့ပြီ မသိတော့ပါ။ အစာနှင့် ရေမျှပင် မစား မသောက်နိုင်ခဲ့သည်မှာလဲ ရက်ပေါင်းအတော်ကြာခဲ့ပြီ။

ဝေဒနာအပေါင်းတို့သည် တစ်ချိန်နှင့် တစ်ချိန်၊ တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် တစ်ရိပ်ရိပ် တိုး၍ တိုး၍သာ လာတော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သတိလစ်မျောနေလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ခါ ပြန်သတိရလိုက် ဖြစ်နေသည်။

တစ်ခါတစ်ခါ
ဘေးမှ စကားပြောသံများကို သတိထားမိသည်။ မိမိကို စောင့်ကြည့် ပြုစုနေသူများ ရှိနေသေးသည်ဟု သိလိုက်သည်။

'သတိရလိုက်သည့် အချိန်များ' မှာတော့
မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို 'သတိ'ကပ်ပြီး ရှုမှတ်နေဖြစ်သည်။ အထူးသိနေရသည်မှာကား အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာများပင်။

ရင်ထဲမှ ပူလောင်လှသော ခံစားမှု၊ တင်းကြပ်သော နေရခက်မှု၊ နာကျင်ခံခက်သော ဝေဒနာ၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော ဝေဒနာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အသက်ရှုရန်ခက်ခဲသော ဒုက္ခဝေဒနာတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ တစ်ခါတစ်ရံ နှစ်ခု သုံးခု၊ တစ်ခါတစ်ရံ အစုလိုက်အပြုံလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားတို့မှ အပြင်းအထန် နှိပ်စက်လျက် ရှိသည်။ ခေါင်းတို့သည် မူးဝေနောက်ကျိလျှက်ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မခံနိုင်အောင် ထိုးထိုး၍ ကိုက်သေးသည်။ ခြေလက် ခန္ဓာကိုယ်တို့သည် လှုပ်ရှား၍မရ၊ လှုပ်ရှားရန်လည်း အင်အားမရှိ။

အင်မတန်နာကျင်လွန်းလှ၍ မခံနိုင်ပါက အနည်းငယ် လွန့်နိုင်သည်ဆိုရုံမျှသာ။ စကားပြောရန် ခွန်အားမရှိ၊ အာခေါင်တို့သည် ခြောက်ကပ်နေပြီး စေးထန်းလျှက်ရှိသည်။ ပါးစပ်ပင်မဟနိုင်။

မိမိကိုယ်ကို မိမိ သေသေချာချာ သိနေရသည်ကား သည်တောင်ကို ကျော်နိုင်တော့မည်မဟုတ်။ သည်အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းခဲ့ခြင်းကား ဘ၀၏ နောက်ဆုံး လဲလျောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု နားလည်လာခဲ့သည်။

“ယောဂီတို့… !!!
ဝေဒနာလေးများ ပေါ်လာပြီဆိုရင် သည်းခံပြီး မှတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြ၊ သေခါနီးအခါကျရင် ဒီထက်ဆယ်ဆလောက် ပြင်းထန် တဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ အခုအချိန်ကတည်းက မကြိုးစား အားမထုတ်ထားဘူး ဆိုရင် သေရာညောင်စောင်း လဲလျောင်းရတဲ့ အခါကာလကျရင်

သြော်…! ငါအသက်ရှင်စဉ်ကာလက 'တရား'အားမထုတ်ခဲ့ရလေခြင်းဟု အကြီးအကျယ် နောင်တရနေလိမ့်မယ်။ ကြိုးစားသည်းခံပြီး ရှုမှတ်ပေးကြပါ” ....ဟူသော

တရားစခန်း၀င် အားထုတ်ခဲ့စဉ်က ဆရာတော်ဘုရား၏ မှာကြားနေသော အသံတို့ကို နားထဲမှာ ကြားယောင်လာပါသည်။

မှန်လိုက်တာဘုရား !!

တကယ်တန်းဆိုလျှင် အခုချိန်မှာ တပည့်တော်ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာတွေဟာ တရားထိုင်စဉ်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဝေဒနာထက် ဆယ်ဆမကပါဘူးဘုရား။ အဆပေါင်း ရာထောင်မက ပိုပြီး နာကျင်ခံစားရပါတယ်ဘုရားဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ် ရင်း မေတ္တာစေတနာအပြည့်ဖြင့် သွန်သင်ပြသခဲ့သော ဆရာတော်ကို စိတ်ဖြင့်ရည်၍ ကန်တော့လိုက်မိသည်။

ဆရာတော်မှ စနစ်တကျသင်ကြားပြသပေးခဲ့သော 'ဝေဒနာရှုနည်းရှုကွက်' နှင့် 'သတိပဋ္ဌာန်ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား'တို့ကို တရားစခန်း အကြိမ်ကြိမ်၀င် အကြိမ်ကြိမ်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ အိမ်မှာနေရင်းလည်း အချိန်ရတိုင်း မပြတ်အားထုတ်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

'တရားအားထုတ်မှု' ကြောင့်... ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝေဒနာတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံနိုင်ခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ်ရှုမှတ်မှုဖြင့် ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မကျန်းမာသည့်အခါများတွင်လည်း 'ဝေဒနာနုပဿနာကမ္မဋ္ဌာန်း'ကို ကြိုးစားပွားများခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း .... တကယ့်'သေခြင်းတရား' နှင့် နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ 'ဝေဒနာ'တို့ကို ရှုမှတ်နိုင်ရန် မနည်း စိတ်တင်းထားရသည်။ မနည်းပင် ကြိုးစားအားထုတ်နေရသည်။

“သူက အသက်တော်တော် ပြင်းတာ ပဲ၊ မျောနေတာ ခြောက်ရက် လောက်တောင် ရှိပြီ၊ အသက် မထွက်နိုင်သေးဘူး” ဟူသော ညည်းညူသံ ပြောဆိုသံတွေကို ကြားနေရသည်။

“သူ့အနာတွေက အရမ်းဆိုးရွားနေပြီ၊ အပုပ်နံ့ကလည်း အရမ်းထွက်နေပြီ၊ ဒီအတိုင်းထားလြို မဖြစ်ဘူးထင်တယ်၊ အနားလည်း ဘယ်သူမှ မကပ်ချင်တော့ ဘူး။
‘ခေါင်း’ ထဲကို တစ်ခါတည်း ထည့်ထားရင်ကောင်းမယ်”

ဟူသော တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပြောဆိုသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဟုတ်ပေသားပဲ !

မထနိုင် မစောင်းနိုင်တာ ကြာပြီမို့
ကျောတွေ၊ တင်ပါးတွေ၊ ခြေလက် အောက်ပိုင်းတွေမှာ အပူလောင် နာတွေဖြစ်ပြီး ပြည်တွေတည်၊ သားငံရည်တွေကျ၊ ချွေးစေးတွေထွက်နဲ့ ကြာတော့လည်း အပုပ်နံ့တွေ ထွက်လာပြီပေါ့။
အခုမှပင် မိမိကိုယ်မိမိ သတိထားမိ လိုက်သည်။
ညှီစို့စို့၊ ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့များ…

သြော်…!

ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်နေတာပါလား…!!!

မသေခင်က ပုပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပါလား…!!!

အရင်တုန်းကတော့ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ယောင်္ကျားပီသသော ခန္ဓာကိုယ်၊
တင့်တယ်သော ခန္ဓာကိုယ်၊ ရေမွှေးနံ့သာတို့ဖြင့် သင်းထုံထားသော ခန္ဓာကိုယ်၊ မြင်တွေ့သူတိုင်းကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်စေခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ် ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

'စိတ်'က သွားချင်တိုင်း 'ကိုယ်'ကပါခဲ့သည်။
'စိတ်'က လုပ်ချင်သမျှကို 'ခန္ဓာကိုယ်'က ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤ'ခန္ဓာကိုယ်'ဖြင့် 'ကုသိုလ်'တွေလည်း လုပ်ခဲ့သည်။ 'အကုသိုလ်'တွေလည်း များစွာပြုခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်အထင်ကြီးခဲ့သည်။ ငါလုပ်လျှင် အရာရာမှာ အောင်မြင်သည်။ နေရာတကာမှာ
ငါ…ငါ…ငါ… မာန်မာနတွေ ထောင်လွှားခဲ့သည်။
ငါသိတယ်။
ငါတတ်တယ်။
ငါလုပ်နိုင်တယ် ဆိုသည်မှစ၍

ငါ..ငါ့ဟာ…ငါ့ဥစ္စာ… ငါပိုင်တာ… စသည်ဖြင့်
“ငါ” လုံးတွေ မိုးမွှန်နေခဲ့သည်။

မိမိ၏ ပတ်၀န်းကျင်တွင်လည်း ကိုယ့်ကို ချစ်တဲ့ခင်တဲ့သူတွေ၊ ကိုယ့်ကို အထင်ကြီးလေးစားကြတဲ့သူတွေ၊
ကိုယ့်ကိုအရမ်းဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိခဲ့သည်။

မိမိပြောခဲ့သမျှ၊ လုပ်ခဲ့သမျှ အောင်မြင်ခဲ့သည်။

မိမိ၊ သူတပါး၊ ဇနီးမယား၊ သမီးသားနှင့်၊ စီးပွားဥစ္စာတွေကို 'ထာ၀ရ ငါပိုင်' သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

အခုတော့ ဒီလိုမဟုတ်တော့။ ထင်ခဲ့တာတွေ တစ်ခုမှ မဟုတ်တော့။ မိမိပိုင်ဆိုင်တာဟူ၍ ဘာမျှမရှိတော့ပေ။

မိမိကို ချစ်ခင်လှပါသည် ဆိုသောသူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ....?။

တစ်ချိန်က
မိမိကို အထင်ကြီးလေးစား လှပါသည် ဟူသောသူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ....?။

မိမိ၏အနီးကပ်ဆုံး မိသားစုများ၊ မိမိအနီးအပါးမှာ ကျန်နေသူများမှာလည်း အပြင်ပန်းက သာ ပြုစုနိုင်ကြသည်။

မိမိ၏ ဝေဒနာတွေ၊ နာကျင်ခံစားမှုတွေကို ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်တော့ပြီ။

'အိုဘေး'ကို လွန်ခဲ့ပြီ။

အလွန်တရာဆိုးရွားလှသော 'နာဘေးဆိုးကြီး' နှင့် ဒိဋ္ဌဓမ္မ ကြုံတွေ့နေရပြီ။

'သေဘေး' နှင့်ကား လွန်စွာနီး ကပ်နေပေပြီ။

'သား'လည်းမကယ်နိုင်၊ 'သမီး'လည်းမကယ်နိုင်၊ 'ဇနီး'လည်း မကယ်နိုင်ပြီ။ များပြားလှစွာသော အဖော်အပေါင်းတို့သည်လည်း ယခုအခါ ဘာဆိုဘာမျှ လုပ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပြီ။

မိမိ၏ နံစော်ပုပ်ဟောင်လှစွာသော၊ အနာရောဂါတို့နှင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ....

မည်သူကမှ ...
မထိလိုကွ၊
မကိုင်လိုကြ၊
မမြင်လိုကြ တော့ပြီ ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက် နားလည်လာသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုရော ....
ဘာများ တွယ်တာစရာ ရှိပါသေးသနည်း...?။

လှုပ်ရှား၍ မရတော့သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊
ကိုယ်စေခိုင်း၍ မရတော့သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊ အနာရောဂါတို့ဖြင့် ပြည့်နှက် လျှက်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊ ဝေဒနာတို့၏ မပြတ်နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊ အပုပ်နံ့လှိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊
သွေး, ချွေး, ပြည်, သားငံရည်တို့ဖြင့် လိမ်းကျံထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊
ဘယ်နေရာမှ တွယ်တာ စရာ၊ တပ်မက်စရာ၊ မက်မောစရာ၊ လိုချင်စရာမရှိတော့သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊ ဘယ်သူကမှလည်း မလိုချင်တော့၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မလိုချင်တော့၊ မပိုင်ချင်တော့၊ ဤခန္ဓာကိုယ်ကြီးပါလား....!!!
ဟူသော 'သံဝေဂဥာဏ်' တို့သည် ထင်ရှားစွာဖြင့် တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“'အိုဘေးဒုက္ခ'တွေ့ကြုံရ 'သား'က မကယ်ပြီ၊ 'နာဘေးဒုက္ခ'တွေ့ကြုံရ 'သမီး'က မကယ်ပြီ၊ 'သေဘေးဒုက္ခ'တွေ့ကြုံရ 'ဇနီး'က မကယ်ပြီ” ဆိုသလို

'အိုဘေး၊ နာဘေး၊ သေဘေး'နဲ့ တွေ့ကြုံတဲ့အခါမှာ
'ဇနီး၊ သားမယား၊ မိဘဆွေမျိုး၊ အပေါင်းအသင်း' တွေက ဘယ်သူမှလာပြီး ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီ
'အိုဘေး၊ နာဘေး၊သေဘေး' ဆိုတဲ့ ဒုက္ခတွေကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် အဖော်ကောင်းဆိုတာ .....

ကိုယ့်ရဲ့ကျင့်ကြံအားထုတ်ထားတဲ့ 'တရား'ပဲ !

မိမိသဏ္ဍာန်မှာ 'ဝိပဿနာတရား'ဆိုတဲ့ အဖော်ကောင်းလေးရှိပါစေ” ဟူသော ဆရာတော် အကြိမ်ကြိမ် ဆုံးမခဲ့သည့် တရားသံများ ကို ပြန်လည်ကြားယောင် မိလာသည်။

မှန်လိုက်တဲ့စကားတွေပါဘုရား!!!

အခုချိန်မှာ ...
တပည့်တော်မှာ အရင့်အရင် အချိန်က ကြိုးစားအားထုတ် လေ့ကျင့်ခဲ့သော 'တရား'တွေမှ တပါး 'အဖော်ကောင်း'ဆိုတာ မရှိပါဘုရား...!!! ဟု စိတ်ထဲမှ လျှောက်ထားမိသည်။

လက်ရှိခံစားတွေ့ကြုံနေရသော ဒုက္ခအပေါင်းတို့မှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် 'တရား'မှတပါး တစ်ခြားသော 'အားကိုးစရာ' မရှိတော့ပြီ။

'ဇနီး၊ သား၊ သမီး၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ' တို့သည် အာရုံထဲတွင် မရှိတော့။ မိမိလေ့ကျင့်ခဲ့သော 'တရား' တို့ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ 'ဥာဏ်' စိုက် လိုက်သည်။

များစွာသော ဝေဒနာတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာအနှံ့တို့မှ တပြိုင်တည်းနှိပ်စက် လျက်ရှိသည်။ ခန္ဓာအတွင်းမှ အသည်းတွေ၊ အူတွေ ပြတ်ထွက်မတတ်လောက်အောင် နာကျင်ခံစားနေရသော ဝေဒနာ၊
အသက်ရှု၍ မဝသော ဝေဒနာ၊ ခေါင်းထဲမှ မူးဝေနေသော ဝေဒနာ ၊
ခေါင်းထဲမှ ထိုးထိုး၍ ကိုက်နေသော ဝေဒနာ၊ အိပ်ယာပူ လောင်ထားသော ဝေဒနာ၊
ပုရွက်ဆိတ်၊ ခြင်၊ ယင်ကောင် စသည်တို့သည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ တရွရွ တလှုပ်လှုပ်နှင့် ကိုက်ခဲသွားလာနေမှုကြောင့် ခံစားနေရသော ဝေဒနာ၊

၄င်းတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ နားအတွင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ နှာခေါင်းအတွင်း၊ တစ်ခါ တစ်ခါ ပါးစပ်နှုတ်ခမ်း အ၀သို့၀င်၍ စိတ်ကြိုက်ခြယ် လှယ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ရသည့် မခံချိ မခံသာသည့် ဝေဒနာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးပုံကြီးထဲသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ပူလောင်ပြင်းထန်လှသလို တစ်ခါတစ်ခါ ရေခဲတုံးကြီးထဲ ၀င်နေရသလို အလွန်ချမ်းအေးလှသော ဝေဒနာ စသည်စသည်ဖြင့် ဝေဒနာပေါင်းစုံတို့သည် အဆက်မပြတ် သူနိုင်ကိုယ်နိုင် အပြိုင်အဆိုင် နှိပ်စက်၍နေကြသည်။

စိတ်တို့ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှိုက်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အကြောအခြင်တို့ကို တစ်ခုချင်း သတိကပ်၍ ဖြေလျှော့ချ လိုက်သည်။
နှာသီး၀တွင် တိုး၀င်လာသော လေ၏ ၀င်မှု၊ ထွက်မှုတို့ကို အသေးစိတ် ရှုမှတ်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ရွရွမွမွ လှုပ်ရှားနေမှု၊ မာမှု၊ တင်းမှု။ ပျော့မှု၊ ပူမှု၊ အေးမှု၊ တောင့်တင်းမှု၊ နာကျင်မှု စသည့် ဖြစ်ပေါ်နေမှု တို့ကို အသေးစိတ်လိုက်၍ သိနေသည်။

ဤ'ခန္ဓာကိုယ်ကြီး'သည်ကား... 'ငါ'လည်း မဟုတ်၊ 'ငါ'ပိုင်ဆိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလည်း မဟုတ်၊ သူ့သဘောနှင့်သူ ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၊ အကြောင်းတရားတို့က ပြုပြင်၍ နှိပ်စက်ခံနေရသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်လာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက
'ငါ'မဟုတ် သလို
နှိပ်စက်ခံနေ ရသော 'ဝေဒနာ' တို့သည်လည်း 'ငါ'မဟုတ်။

နှိပ်စက်နေသည်ကို သိ…သိ…နေသော 'သဘော' တို့သည်လည်း 'ငါ'မဟုတ်။ အားလုံး သူ့သဘောနှင့် သူ ဖြစ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်ကို သိမြင်လာသည်။

ဝေဒနာပေါင်းမြောက်များစွာတို့အနက်မှ အပြင်းထန်ဆုံး နှိပ်စက်နေသော အထင်ရှားဆုံး ဝေဒနာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဝေဒနာဖြစ်ပေါ်နေသော နေရာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ထိုးထွင်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမတော့ နာကျင်နေမှုသည် အတုံးလိုက်၊ အခဲလိုက်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ရဲရဲနီနေသော သံပူခဲကြီး ကပ်ထားသလို ပြင်းထန်စွာ ပူလောင်လျှက်ရှိသည်။ စိတ်ကို အေးချမ်းသောအာရုံတွင် ထားရှိ၍ အသေးစိတ် စူးစိုက်ကြည့်သည်။

အပြင်လိုက်ကြီးဖြစ်နေသော ဝေဒနာခဲကြီးမှ အလွန်သေးငယ်သော နေရာတစ်ခုတွင် ပူကနဲ၊ ပူကနဲ၊ လှုပ်ကနဲ၊ လှုပ်ကနဲ ဖြစ်ပေါ်နေမှုတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ မှတ်စိတ်အာရုံကို ထိုနေရာကလေးအပေါ်သို့ သေသေချာချာ စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှုတို့က ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ပူကနဲ ရှိန်းကနဲ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည့် သဘောတို့က ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။ တစ်ပူနှင့်တစ်ပူ၊ တစ်ရှိန်နှင့်တစ်ရှိန်၊ တစ်လှုပ်နှင့်တစ်လှုပ်တို့၏ မတူညီကွဲပြားခြားနားမှုတို့ကို အသေးစိတ် မြင်လာသည်။ တစ်ပူပျောက်သွားပြီး နောက်တစ်ပူ ပေါ်လာသည်။ တစ်လှုပ်ပျောက်သွားပြီး နောက်ထပ်တစ်လှုပ် ပေါ်လာသည်။

ပူမှု၊ အေးမှု တို့သည် လည်းကောင်း၊ လှုပ်ရှားမှုတို့သည်လည်းကောင်း၊
မာမှု၊ ပျော့မှုသဘောတို့သည် လည်းကောင်း၊

တစ်ခုပေါ် တစ်ခုပျောက်၊ နောက်တစ်ခုပေါ် နောက်တစ်ခုပျောက်၊ နောက်ထပ်တစ်ခုပေါ် နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်ပျောက်၊ ဒီနေရာမှာ ပူမှုတို့ပျောက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတို့ ပေါ်ချင်ပေါ်ပြန်သည်။

အားလုံးတို့သည် သူ့သဘောနှင့်သူ ဖြစ်နေသည်။ မဖြစ်ချင်လို့မရ။
မပေါ်ချင်လို့မရ။ မပျောက်ချင်လို့မရ။ ဘာတစ်ခုကိုမှ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလို့မရ။
ဘာတစ်ခုကိုမှ အစိုးမရသောသဘောတို့သာ ထင်ရှားနေသည်။

ပေါ်သမျှတို့ကို မလွတ်တမ်းလိုက်၍ သိ…သိ…နေသည်။ ဖြစ်လာသည်…သိသည်။ ပျက်သွားသည်…သိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ပျက်သည်ဟူ၍လည်းကောင်း မထင်ရှားတော့။ ဖြစ်မှုနှင့် သိမှု။ ဖြစ်မှုနှင့် သိမှု တို့သည်သာ ထင်ရှားနေသည်။ တစ်ဖြစ်ပြီးတစ်ဖြစ်၊ တစ်သိပြီးတစ်သိ၊ အဆက်မပြတ် မလွတ်တမ်းလိုက်၍ သိနေသည်။
ရုပ်တွေလား၊ နာမ်တွေလား၊ ဝေဒနာတွေလား၊ စိတ်တွေလား၊ ဘာတွေလဲဆိုသည်ကို မသိတော့။
ပေါ်လာသမျှတို့ကို သိ သိနေခြင်းသာ ရှိတော့သည်။ သင်္ခါရတရားတို့၏ မမြဲခြင်းသဘောတို့သည် ထင်ရှားနေသည်။
ပေါ်မှုနှင့် သိမှုတို့သည် တစ်ဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်း နက်ရှိုင်းလာသည်။

ပိုပို၍ သိမ်မွေ့ သိမ်မွေ့လာသည်။
ပေါ်မှုနှင့် သိမှုတို့မှလွဲ၍ အခြားဘာအာရုံမှ မရှိတော့။

'ငါ'ဟူသည်လည်း မရှိတော့၊ 'ငါ့ခန္ဓာ'လည်း မရှိတော့။ 'ငါ့ဥစ္စာ'လည်း မရှိတော့။ အကောင်အထည်ဟု၍ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့။

ပေါ်ခြင်းနှင့် သိခြင်းသဘော တို့သည်လည်း သိမ်မွေ့လွန်းမက သိမ်မွေ့လာသည်။ နက်ရှိုင်းလွန်းမက နက်ရှိုင်းလာသည်။

ထိုခဏမှာပင် အင်မတန် အင်အားကြီးမားသော အရာတစ်ခုက ဖြစ်မှု၊ သိမှု၊ အာရုံတို့ကို (အရာအားလုံးကို) စောင့်ဆွဲယူပြစ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သရက်ပင်မှ သရက်သီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမိအရကိုင်၍ စောင့်ဆွဲယူပြစ်လိုက်သလို ပြတ်ကျသွားသည်။ ခေတ္တမျှ ငြိမ်ကျသွားသည်။ လောကကြီးနှင့် ခဏတာမျှ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားသည်။

သတိပြန်၀င်လာသည်။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟု ဆင်ခြင်ကြည့်သည်။ ပေါ်မှုနှင့် သိမှုတို့ကို ပြန်ရှာကြည့်သည်။ ဟော ပြန်တွေ့ပြီ။ ဖြစ်ပျက်တို့သည် အနက်ရှိုင်းဆုံးတစ်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဆက်၍ ရှုမှတ်နေမိသည်။ ပေါ်သည်… သိသည်။ ပေါ်သည်… သိသည်။

စောစောက ဖြစ်ပျက်တြို ပျောက်သွားသော၊ ငြိမ်ကျသွားသော အာရုံတစ်ခုကို ပြန်၍ သတိရလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်သွားတာပါလိမ့်...? ဟု စိတ်ညွှတ်ကြည့်သည်။ ပြန်လည် ငြိမ်ကျသွားသည်။ ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ဘာနှင့်မျှ မတူညီသော၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ငြိမ်းချမ်းမှုတို့ ရှိနေသည်ကို သိသည်။ ဖြစ်မှုမရှိ၊ ပျက်မှုလည်းမရှိ၊ စာနှင့်ရေး၍ ဖော်မပြတတ်လောက်သော အေးချမ်းမှုတို့ ရှိသည်။ တစ်သက်နှင့်တစ်ခါ ဘယ်တုန်းကမျှ မကြုံဖူး မခံစားဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှုတို့ကို သိနေသည်။ ထိုအခိုက် ဖြစ်ပျက်တို့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ပြန်ရှာကြည့်သည်။ ပြန်တွေ့သည်။ ပေါ်သည်… သိသည်။ ပေါ်သည်… သိသည်။ စောစောက အာရုံတို့ကို ပြန်၍ ညွှတ်ကြည့်သည်။ ပြန်တွေ့သည်။ ပိုမို၍ ထင်ရှားသော ငြိမ်းချမ်းမှုအာရုံတို့ကို သိနေသည်။ ဆက်၍ ဆက်၍ အခြားသိစရာတို့ကိုလည်း ဆက်၍ သိလိုက်သည်။ သိသည်… သိသည်…။ စိတ်တို့သည် အလွန်တရာ ကြည်လင်နေသည်။

“ငြိမ်သွားပြီ… အသက်မရှိတော့ဘူး… !
အခုမှပဲ သူ့ခမျာ ၀ဋ်ကျွတ်တော့တယ်…!” ဟူသော အသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အနံ့တွေကလဲ အတော်ထွက်နေပြီ၊ ‘ခေါင်း’ အဖုံးကို ပိတ်လိုက်တော့ဟေ့ !!” ဟု အော်ပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကဲ… ကဲ… နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကြည့်ကြဦးမလား” ဟု အော်မေးနေသည်။
“ရပါပြီ၊ ပိတ်လိုက်ပါတော့” ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ပြန်သည်။ “ခဏနေကြပါဦး၊ ငါမသေသေးဘူး” ဟု အော်ပြောလိုက် သည်။
အသံက ထွက်မလာတော့။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း နည်းနည်းမှပင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့။ ထိုစဉ် ‘ခေါင်း’ ကို ပျဉ်ပြားဖြင့် ဖုံးလိုက်ကြသည်။ သံကို တူဖြင့် ထုရိုက်သည့် အသံတို့ကို တစ်ချက်ချင်း ကြားနေရသည်။ ကြားရသည့်အသံတို့ကို ရှုမှတ်နေဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ပေါ် တစ်ချက်ပျောက်။ ရှုမှတ်စိတ်တို့က ကပ်မြဲ ကပ်နေသည်။

‘ခေါင်း’ အဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီဖြစ်၍ လေ၀င်လေထွက် မရှိတော့။ အသက်ရှု၍ မဝတော့။ အသက်ကို အားရပါးရ ရှုလိုက်ချင်သည်။ မရတော့။ မွန်းကြပ်မှုတို့သည်သာ ပိုပို၍လာသည်။ ယခင်တုန်းက ဘာမှ တန်ဘိုးမရှိဟု ထင်ခဲ့သော လေ၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျခဲ့ပြီ။ သြော်… လေကိုမျှပင် မပိုင်တော့ပါလား…!!။

တစ်ခါက တရားစခန်းတစ်ခုတွင် မိုးရွာသဖြင့် ပြတင်းပေါက်များ ပိတ်ထား၍ မွန်းကြပ်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

“ယောဂီတို့… သေခါနီးအချိန်ကျရင် ဒီထက် အသက်ရှုကြပ်တာကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်။ အသက်ရှုကြပ်ရင်လည်း အသက်ရှုကြပ်တာကို မှတ်နိုင်အောင် ကြိုးစား… ဘယ်လိုအခြေအနေမှာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေတိုင်းကို ရှုမှတ်နိုင်အောင်သာ ကြိုးစားကြ…” ဟု ဆရာတော်မှ သတိပေးခဲ့သည်။

ယခုကား ထိုတုန်းကထက် အဆပေါင်းများစွာ အသက်ရှုရန် ခက်ခဲလှသည်။ အသက်ရှုချင်သောစိတ်ကို ပြန်ရှုသည်။ ၀င်လေတစ်ခုကိုပင် မရနိုင်တော့ပြီ။ မိမိ၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်နေပြီဟု သိလိုက်သည်။

ရင်ထဲမှ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု လှိုက်၍ ဆို့တက်လာသည်။ ရင်၀သို့ရောက်လာ သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် လည်ချောင်း၀၊ တစ်ဆင့် ပါးစပ်မှ အံထွက်လာသည်။ ပါးပြင်ထက်သို့ ယိုစီးကျလာသည်။ ပါးပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ လည်ပင်းဆီသို့ စီးဆင်းလာသည်။ ပူနွေးမှုသဘော… ယိုစီးမှုသဘောတို့ကိုသာ သတိထား မိလိုက်သည်။ ရှုမှတ်မှုတို့သည် အလွန်အားနည်းလာသည်။ အသိစိတ်တို့သည် အားပျော့ လာချေပြီ။
ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှ ဘာမှ မရှိတော့။
မသိတော့…။
ဘာမှ မသိတော့…။

ထိုခဏ ….. မွှေးပျံ့သော ရနံ့တို့ အသာအယာ တိုး၀င်လာသည်။ သာယာညင်းပြောင်းသော ဂီတသံစဉ်အချို့ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ပိုမို၍ ပီပြင် သဲကွဲလာသည်။ ဘယ်ရောက်နေသလဲဟု ဆင်ခြင်မိသည်။ သိလိုက်ပါသည်။

သာယာသော… လှပသော… ငြိမ်းချမ်းသော… ပျော်မွေ့ဖွယ်တို့ တည်ရှိနေသည့် နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သဒ္ဓမ္မရံသီ မဟာစည် ဝိပဿနာ (၉) ရက် အထူးတရားစခန်း (June 4, 2016 to June 12, 2016) တွင် ပေးဝေလှူဒါန်းသော စာအုပ်လေးထဲမှ “မရဏလမ်းကို ကျော်ဖြတ်ခြင်း”

ဆရာလေး ပညာရံသီ

ဂျပန်စကားပုံတစ်ခုရှိတယ် - လူတိုင်းမှာ မျက်နှာသုံးမျိုး ရှိကြသတဲ့။

ပထမမျက်နှာက လူအများကို ပြတဲ့မျက်နှာ။
ပြုံးရယ်နေတာ။
ထွေရာလေးပါး စကားလေးပြောတာ။
ဘဝကို ပိုမိုလွယ်ကူစေမယ့် မျက်နှာ။

ဒုတိယမျက်နှာက ရင်းနှီးသူတွေနဲ့ မိသားစုက မြင်ကြရတဲ့မျက်နှာ။
အားနည်းချက်လေးတွေ။
စစ်မှန်တဲ့ ရယ်မောခြင်း။
ယုံကြည်ရသူတွေနဲ့ပဲ မျှဝေတဲ့ ရိုးသားမှု။

တတိယမျက်နှာကတော့ သင်တစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်တဲ့မျက်နှာ။
ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောဖြစ်တဲ့ အတွေးတွေ။
တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေတဲ့ ခံစားချက်တွေ။
သူများ ကြည့်နေပြီဆိုတာနဲ့ ပျောက်သွားတဲ့ မျက်နှာ။

There’s a Japanese saying - every person wears three faces.

The first is the one shown to the world.
The smile.
The small talk.
The version that makes life easier.

The second is the one close friends and family see.
The little cracks.
The real laughter.
The honesty you only share with people you trust.

And the third face - that one belongs only to you.

The thoughts you never say out loud.
The feelings that live in silence.
The version that disappears the second someone else is watching.

#မေတ္တာဖြင့်
#ဒေါက်တာစိုးသန်း