ពិភពច្បាប់

គោលបំណងនៃច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ

អង្គហេតុ​ អង្គច្បាប់​ និង​ភស្តុតាង​មាន​អស់ហើយ​ នៅឡើយ​តែ​ឧត្តម​គតិ​ និង​មនសិការ​យុត្តិធម៌​តែប៉ុណ្ណោះ។

ខ្លឹមសារលម្អិតនៃមាត្រា ២
មាត្រានេះផ្តោតសំខាន់ទៅលើ "បូរណភាពទឹកដី" ដែលជាបេះដូងនៃអធិបតេយ្យភាពជាតិ។ យើងអាចបែងចែកការពន្យល់ជា ៣ ចំណុចសំខាន់ៗ៖
១. ភាពមិនអាចរំលោភបាន (Inviolability)
ពាក្យថា "មិនអាចរំលោភបានដាច់ខាត" មានន័យថា ទឹកដីកម្ពុជាទាំងមូល (ដីគោក ដីកោះ ផ្ទៃសមុទ្រ និងលំហអាកាស) ត្រូវតែរក្សាឱ្យបានគង់វង្ស។ គ្មានរដ្ឋបរទេសណាមួយ ឬបុគ្គលណាមួយ មានសិទ្ធិមកទន្ទ្រាន កាត់យក ឬរំលោភបំពានសូម្បីតែមួយមីលីម៉ែត្រឡើយ។
២. បន្ទាត់ព្រំដែនដែលទទួលស្គាល់ជាអន្តរជាតិ
ដើម្បីជៀសវាងការភាន់ច្រឡំ ឬការបកស្រាយខុស មាត្រានេះបានកំណត់យក "មូលដ្ឋានបច្ចេកទេស" ច្បាស់លាស់៖
* ផែនទីខ្នាត ១/១០០.០០០៖ ជាខ្នាតស្តង់ដារដែលប្រើប្រាស់ដោយសាលាភូមិសាស្ត្រឥណ្ឌូចិន។
* ចន្លោះឆ្នាំ ១៩៣៣-១៩៥៣៖ ជាសម័យកាលដែលផែនទីទាំងនេះត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយជាផ្លូវការ។
* ការទទួលស្គាល់ជាអន្តរជាតិ (១៩៦៣-១៩៦៩)៖ នេះជាសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម ដែលកម្ពុជាបានខិតខំធ្វើឱ្យពិភពលោកទទួលស្គាល់ខ្សែកោងព្រំដែនរបស់យើង ជាពិសេសតាមរយៈអង្គការសហប្រជាជាតិ។
៣. តម្លៃគតិយុត្ត (Legal Value)
មាត្រា ២ គឺជា "ខែល" ការពារជាតិក្នុងផ្លូវច្បាប់។ រាល់សន្ធិសញ្ញា ឬកិច្ចព្រមព្រៀងណាដែលធ្វើឡើងដោយរំលោភលើស្មារតីនៃមាត្រានេះ ឬធ្វើឱ្យបាត់បង់ទឹកដីដែលកំណត់ក្នុងផែនទីខាងលើ ត្រូវចាត់ទុកថា មោឃៈ (គ្មានតម្លៃ) និងផ្ទុយពីច្បាប់កំពូលរបស់ជាតិ។
> សង្ខេប៖ មាត្រា ២ មិនមែនគ្រាន់តែជាអត្ថបទច្បាប់ធម្មតាទេ ប៉ុន្តែវាជា "បណ្ដាំមរតកដូនតា" ដែលចែងក្នុងច្បាប់កំពូល ដើម្បីឱ្យកូនខ្មែរគ្រប់រូបមានកាតព្វកិច្ចការពារទឹកដីឱ្យបានហ្មត់ចត់បំផុត។
>

សង្គ្រាមថ្មីក្រោមសមុទ្រ អ៊ីរ៉ង់អាចផ្តាច់អ៊ីនធឺណិតពិភពលោក ក្នុងមួយវិនាទី