ICDocumentary

Ramil Madriaga, Isa sa mga Pinagkakatiwalaan at Susing Testigo ng House Prosecution Panel sa Impeachment Trial ni VP Sara Duterte

Inihayag ng House Prosecution Panel na kabilang si Ramil Madriaga sa mga testigong inaasahang magbibigay ng mahahalagang impormasyon sa nalalapit na impeachment trial ni Vice President Sara Duterte. Ayon sa mga prosecutor, mahalaga ang kanyang testimonya sa paglalatag ng mga ebidensiyang susuporta sa kanilang kaso. Dahil dito, itinuturing siyang isa sa mga pinagkakatiwalaan at susing testigo ng prosekusyon. Gayunman, ang bigat at kredibilidad ng kanyang mga pahayag ay mananatiling susuriin at pagtitibayin sa mismong paglilitis. Sa huli, ang Senado bilang impeachment court ang magpapasya batay sa mga ebidensiya at testimonya ng lahat ng panig.

Kapansin-pansin na habang milyon-milyong Pilipino ang nagdurusa sa baha taon-taon, tila mas mainit pa ang debate sa Senado tungkol sa paraan ng imbestigasyon kaysa sa bilyun-bilyong pisong pondong inilaan upang pigilan ang mga sakunang ito. Ang tunay na tanong: bakit mas maraming enerhiya ang ginugugol sa pagkuwestiyon sa proseso kaysa sa paghanap kung saan napunta ang pera ng taumbayan? Kung walang dapat itago, bakit tila may takot sa mas malalim na pagsisiyasat? Sa mata ng publiko, kapag mas pinagtatalunan ang mga teknikalidad kaysa ang posibilidad ng korapsyon, lumalakas ang hinalang may mga makapangyarihang interes na mas gustong manatiling lihim ang katotohanan kaysa managot sa sambayanan.

“Paano nangyari ’to lahat? Hindi naman kami ganito ni Recto dati.”

Iyan ang tanong ng Pangulo. Ngunit para sa maraming nagmamasid, tila isa rin itong pagtatangkang maghugas-kamay at magmukhang inosente sa gitna ng lumalalim na krisis pampulitika.

Ang katotohanan: Nagbago ang balanse ng kapangyarihan. Ang majority bloc sa Senado ay hindi ganap na kontrolado ng administrasyon. Dahil dito, hindi na madaling maimpluwensiyahan ang direksyon ng Senado, at mas malaya itong magtanong, mag-imbestiga, at managot ang mga dapat managot.

Dito nagsisimulang lumitaw ang tensyon. Kapag may isang institusyong hindi kayang kontrolin ng sinuman, nagiging mas mahirap pigilan ang mga usaping matagal nang gustong mabuksan—kabilang ang mga panawagang imbestigahan ang bilyun-bilyong piso ng flood control spending.

Kaya marahil ang mas tamang tanong ay hindi “Paano nangyari?” kundi “Bakit ngayon lumalabas ang lahat?” Sapagkat kapag malaya ang Senado, may mga dapat mailantad, may mga dapat managot, at may mga kapangyarihang hindi na kayang itago ang katotohanan.

?

“Handa akong makig-patayan para sa bayan” ay isang makapangyarihang pahayag. Ngunit sa pulitika, mas mahalaga kung sino ang iyong pinapanigan kaysa sa iyong sinasabi.

Kapag ang isang lider ay nakikitang malapit sa mga personalidad na inuugnay ng mga kritiko sa korapsyon at umiiwas sa mahihirap na komprontasyon sa Senado, nagkakaroon ng agwat sa pagitan ng retorika at realidad.

Ang bayan ay hindi naghahanap ng mga handang mamatay para rito; naghahanap ito ng mga handang manindigan para rito kahit mahirap, hindi popular, at hindi nauunang mag-walkout sa Senado kapag umiinit ang debate.

Ang pahayag ni Claire Castro ay nagpapakita ng isang mapanganib na pananaw sa pulitika: na mahalaga lamang ang opinyon ng publiko kapag pabor ito sa administrasyon. Sa pagsasabing “maling tao” ang sumagot sa survey, tila inaamin ng pamahalaan na may mga sektor na hindi tunay na nararamdaman ang serbisyo ng gobyerno. Ngunit sa demokrasya, ang hinaing ng mga hindi naserbisyuhan ang pinakamahalagang sukatan ng pamamahala. Kapag binabalewala ang dissatisfaction, nagiging political echo chamber na lamang ang approval ratings kaysa tunay na pagsusuri ng performance.