History Cafe

ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്ര ഭൂപടത്തിൽ രാജാക്കന്മാരുടെ കഥകൾ ഒരുപാടുണ്ട്. എന്നാൽ, ദർഭംഗ രാജവംശത്തിൻ്റെ കഥ കേട്ടാൽ ആരും ഒന്ന് അമ്ബരന്നുപോകും.

ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ ഗവൺമെൻ്റിന് പോലും കടം കൊടുക്കാൻ ശേഷിയുണ്ടായിരുന്ന,സ്വന്തമായി റെയിൽവേയും വിമാനത്താവളവും കൊട്ടാരസമുച്ചയങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു 'സമാന്തര സാമ്രാജ്യം', വെറുമൊരു ഭരണസംവിധാനമല്ല. മറിച്ച് ഉത്തരേന്ത്യയുടെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ഗതി നിർണ്ണയിച്ച ഈ ശക്തികേന്ദ്രത്തിന്റെ അസ്‌തമയം ഇന്നും ഒരു പ്രഹേളികയാണ്. ആധുനിക ഇന്ത്യയുടെ രൂപീകരണത്തിൽ ഈ
രാജവംശം വഹിച്ച നിർണ്ണായക പങ്കും അവരുടെ പതനവും നമ്മെ
അത്ഭുതപ്പെടുത്തും.

ദർഭംഗ രാജിന്റെ ആഡംബരവും പ്രതാപവും ഏറ്റവും വ്യക്തമായി പ്രതിഫലിച്ചത് അതിന്റെ
കൊട്ടാരങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. നർഗോണ, റാംബാഗ്, രാജ്‌നഗർ, ബേല തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലെ രാജകൊട്ടാരങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ
പരമ്പരാഗത ശില്പകലയും യൂറോപ്യൻ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലികളും സംയോജിപ്പിച്ച അപൂർവ നിർമ്മിതികളായിരുന്നു.

മഹാരാജാക്കന്മാർ ഈ
കൊട്ടാരങ്ങൾക്കിടയിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത് സ്വകാര്യ റെയിൽവേ
സലൂണുകളിലൂടെയായിരുന്നു. അന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ അപൂർവമായ ഒരു സൗകര്യം. ഗാരേജുകളിൽ റോൾസ് റോയ്‌സ്, ബെന്റ് ലി. പാക്കാർഡ് തുടങ്ങിയ ആഡംബര
വാഹനങ്ങൾ നിരന്നുനിന്നു, അത്
രാജവംശത്തിന്റെ സമ്പത്തിന്റെയും അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളുടെയും തെളിവായിരുന്നു.

1898 മുതൽ 1929 വരെ ഭരിച്ച മഹാരാജ രാമേശ്വർ സിംഗ് ആണ് ദർഭംഗ രാജിന്റെ ആധുനിക അടിത്തറ പാകിയത്. ഉന്നത
വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയതും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ളഭരണാധികാരിയുമായിരുന്ന അദ്ദേഹം, തന്റെ കാലഘട്ടത്തെക്കാൾ മുന്നേ ചിന്തിച്ച
വ്യക്തിയായിരുന്നു. പർദ സമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കിയത് പോലുള്ള സാമൂഹിക പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ നടപ്പാക്കിയ അദ്ദേഹം,
ചാപ്ര, മുൻഗർ, ഭഗൽപൂർ തുടങ്ങിയ
സ്ഥലങ്ങളിൽ ഭാര്യയെ ഭരണപരമായ ചുമതലകളിൽ നിയോഗിച്ചത് ആ
കാലഘട്ടത്തിൽ അത്യന്തം ധീരമായ ഒരു
തീരുമാനമായിരുന്നു. ഇതിലൂടെ ദർഭംഗ രാജ് ഒരു പരമ്പരാഗത സാമന്തഭരണത്തിൽ നിന്ന് പരിഷ്‌കാരങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന വഴിയാണ് തുറന്നത്.

ഈ പാരമ്പര്യം തുടർന്നത് മഹാരാജ കാമേശ്വർ സിംഗ് ആയിരുന്നു. വെറും 21 വയസ്സിൽ സിംഹാസനത്തിലെത്തിയ അദ്ദേഹം, വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും രാഷ്ട്രീയ
ബോധത്തിലും തന്റെ കാലത്തെ
രാജാക്കന്മാരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്‌തനായി. 23 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ലണ്ടനിൽ നടന്ന വട്ടമേശ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുത്തത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയ
അവബോധം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പിന്നീട്
അദ്ദേഹം ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിലെ അംഗമായി, ഭരണഘടന
പങ്കെടുത്തു. വിചിത്രമെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും, സ്വന്തം രാജകീയ അധികാരങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ സജീവമായി പദവികളും ഇല്ലാതാക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ സഹായിച്ചവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം ചരിത്രത്തിലെ
അപൂർവമായ ഒരു വൈരുദ്ധ്യം.

ദർഭംഗ രാജിന്റെ ആഭ്യന്തരജീവിതം
അത്രമേൽ സങ്കീർണ്ണവും ദുഃഖഭരിതവുമായിരുന്നു. മഹാരാജാവിന്റെ ആദ്യ ഭാര്യ മഹാറാണി രാജലക്ഷ്മ‌ി കൗമാരപ്രായത്തിൽ തന്നെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് എത്തി. 1925 മുതൽ 34 വർഷക്കാലം അവർ സൂക്ഷിച്ച സ്വകാര്യ ഡയറി, കൊട്ടാരഭിത്തികൾക്കുള്ളിലെ
ഏകാന്തതയും മൗനവേദനയും
രേഖപ്പെടുത്തുന്ന അപൂർവ ചരിത്രസാക്ഷ്യമായി മാറി. 1934-ൽ ദമ്പതികൾ വേർപിരിഞ്ഞുവെങ്കിലും, അടുത്ത 42 വർഷത്തേക്ക് മഹാറാണി രാജലക്ഷ്മി കൊട്ടാരത്തിൽ തന്നെ താമസിച്ചു. ആ വർഷം
യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഇന്നും അവരുടെ ഡയറി പൂർണ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നില്ല.

1934-ൽ മഹാരാജാവ് മഹാറാണി കാമേശ്വരി പ്രിയയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. വിദ്യാസമ്പന്നയും
പുരോഗമനവാദിയുമായ അവർ, ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ സജീവമായി ഇടപെട്ടു.

രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുമായും രാജകുടുംബങ്ങളുമായും നടക്കുന്ന
കൂടിക്കാഴ്ച‌കളിൽ മഹാരാജാവിനൊപ്പം അവർ സ്ഥിരസാന്നിധ്യമായിരുന്നു. 1943-ൽ നടന്ന മൂന്നാം വിവാഹം മഹാറാണി
അതിരാണി കാമസുന്ദരിയുമായായിരുന്നു.

പ്രായവ്യത്യാസവും വ്യത്യസ്‌തമായ ജീവിതാഭിരുചികളും കാരണം അവർ മറ്റുള്ള രാജ്ഞികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്‌തയായിരുന്നു; ഫോട്ടോഗ്രാഫിയോടുള്ള താൽപ്പര്യം അവരെ പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധേയയാക്കി.

1962 ഒക്ടോബർ 1-ന്, ദുർഗാപൂജയ്ക്കായി ദർഭംഗയിൽ എത്തിയ മഹാരാജ കാമേശ്വർ
സിംഗ്, കൊൽക്കത്തയിലെ ദർഭംഗ ഹൗസിൽ നിന്ന് തൻ്റെ സ്വകാര്യ റെയിൽവേ സലൂണിൽ യാത്ര ചെയ്തു. നർഗോണ കൊട്ടാരത്തിലെ
സ്വകാര്യ ടെർമിനലിൽ ഇറങ്ങിയ അതേ ദിവസം രാവിലെ, തന്റെ സ്യൂട്ടിന്റെ കുളിമുറിയിലെ ബാത്ത് ടബ്ബിൽ അദ്ദേഹം
മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തപ്പെട്ടു. രാജകീയ മരണമായിരുന്നെങ്കിലും, അതിന്റെ ചുറ്റുപാടുകൾ ദുരൂഹത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.

കൃത്യം ഒരു വർഷം മുമ്പ് 1961 ജൂലൈ 5-ന് മഹാരാജാവ് തന്റെ വിൽപത്രം
തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. കുട്ടികളില്ലാത്തതിനാൽ, ഈ വിൽപത്രം രാജവംശത്തിൻ്റെ ഭാവിയെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന രേഖയായി മാറി.
സഹോദരൻ രാജ ബഹാദൂർ വിശ്വേശ്വർ
സിംഗ് ഇതിനകം മരിച്ചുപോയിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്മാരായ ജീവേശ്വർ
സിംഗ്, യാഗേശ്വർ സിംഗ്, ശുഭേശ്വർ സിംഗ് എന്നിവർ അവകാശികളായി, ജീവിച്ചിരുന്ന രണ്ട് രാജ്ഞികൾക്കും ആജീവനാന്ത ക്രമീകരണങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കിയാണ് വിൽപത്രം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടത് ഒരു ഭരണാധികാരി തന്റെ അവസാനം പോലും ക്രമബദ്ധമായി ആസൂത്രണം ചെയ്‌തതിൻ്റെ തെളിവായി.

ഇന്ന്, ദർഭംഗ രാജ് ഒരു ഭരണകൂടമല്ല അത് ചരിത്രമാണ്. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന
കൊട്ടാരങ്ങളും പഴയ രേഖകളും സ്വകാര്യ ഡയറികളും ചേർന്നാണ് ഈ സാമ്രാജ്യം ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത്. സമ്പത്തിൻ്റെയും അധികാരത്തിൻ്റെയും ഉച്ചിയിൽ നിന്നു ഭരണഘടനാപരമായ
ജനാധിപത്യത്തിലേക്കുള്ള ഇന്ത്യയുടെ
യാത്രയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു
പ്രതീകമായി, ദർഭംഗ രാജിൻ്റെ കഥ ഇന്നും ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യേക സ്ഥാനമെടുത്തു നിൽക്കുന്നു.

ഭൂമിയിലെ ഓരോ സെന്റീമീറ്റർ സ്ഥലവും ഇന്ന് ഗൂഗിൾ മാപ്പിലൂടെ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. മനുഷ്യൻ
ചൊവ്വയിലേക്കും ചന്ദ്രനിലേക്കും യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ ഈ ഹൈടെക് യുഗത്തിലും,
ആധുനിക മനുഷ്യർക്ക് പ്രവേശനമില്ലാത്ത, കാലം 60,000 വർഷങ്ങൾക്ക് പുറകിൽ നിലച്ചുപോയ ഒരു ദ്വീപുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ
നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുമോ? ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപസമൂഹങ്ങളിലെ നോർത്ത് സെന്റിനൽ ഐലൻഡ്. ശിലായുഗത്തിലെ ജീവിതരീതികൾ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്ന,
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢരായ മനുഷ്യർ-സെന്റിനലീസ് താമസിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്.

ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്ന് കുടിയേറി എന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ഇവർ ഏകദേശം 60,000
വർഷങ്ങളായി ഈ കൊച്ചു ദ്വീപിൽ പുറംലോകവുമായി യാതൊരു
ബന്ധവുമില്ലാതെ കഴിയുകയാണ്. ഇവരുടെ കൃത്യമായ ജനസംഖ്യ ഇന്നും ആർക്കും അറിയില്ല. 15 മുതൽ 500 വരെ ആളുകൾ അവിടെ ഉണ്ടാകാം എന്നാണ് ഏകദേശ കണക്ക്. ഇവർ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷ എന്താണെന്നോ, ഇവരുടെ സംസ്കാരം എന്താണെന്നോ പഠിക്കാൻ ഇതുവരെ ഒരു
നരവംശ ശാസ്ത്രജ്ഞനും സാധിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം, അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുന്ന ആരെയും അവർ അമ്പും വില്ലും ഉപയോഗിച്ച് നേരിടും.

ഏകദേശം 60 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഈ ദ്വീപ് ഇടതൂർന്ന കാടുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതാണ്. തീരപ്രദേശത്ത് വലിയ പവിഴപ്പുറ്റുകൾ ഉള്ളതിനാൽ വലിയ കപ്പലുകൾക്ക് ഇവിടേക്ക് അടുക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. കൃഷി എന്താണെന്ന് അവർക്കറിയില്ല. വേട്ടയാടിയും കടലിൽ നിന്ന്
മീൻ പിടിച്ചുമാണ് ഇവർ ജീവിക്കുന്നത്. തീ ഉണ്ടാക്കാൻ അവർക്ക് അറിയാമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ പോലും ഇന്നും തർക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.

സെന്റിനൽ ദ്വീപിലേക്ക് പോകുന്നത്
നിയമവിരുദ്ധമാണ്. ഇന്ത്യൻ സർക്കാർ ഈ ദ്വീപിന് ചുറ്റും അഞ്ച് നോട്ടിക്കൽ മൈൽ ദൂരപരിധി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതി ലംഘിച്ചു ചെല്ലുന്നവർക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്നത് മരണത്തെയാണ്.

1880-ലെ മൗറിസ് പോർട്ട്മാന്റെ പരീക്ഷണം;
ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസറായ പോർട്ട്‌മാൻ ഇവിടെ നിന്ന് കുറച്ചുപേരെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി
പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവർ പെട്ടെന്ന് രോഗബാധിതരായി മരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ഈ ഗോത്രം
പുറംലോകത്തെ രോഗങ്ങളെ
പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്തവരാണെന്ന് ലോകം മനസ്സിലാക്കി.

2006- വർഷത്തിൽ അറിയാതെ ദ്വീപിനടുത്തെത്തിയ രണ്ട് മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ സെന്റിനലീസ്
അമ്പെയ്‌ത് കൊന്നു. മൃതദേഹം എടുക്കാൻ പോയ ഹെലികോപ്റ്ററിന് നേരെ പോലും അവർ അമ്പു തൊടുത്തു.

ജോൺ അലൻ ചൗ (2018): ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ച സംഭവമായിരുന്നു അമേരിക്കൻ
സഞ്ചാരിയായ ജോൺ അലൻ ചൗവിന്റെ മരണം. ക്രിസ്തുമതം പ്രചരിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി നിയമവിരുദ്ധമായി ദ്വീപിൽ ഇറങ്ങിയ അദ്ദേഹത്തെ സെൻ്റിനലീസ് അമ്പെയ്‌ത്
വീഴ്ത്തുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ
മൃതദേഹം പോലും തിരികെ എടുക്കാൻ ഇന്ത്യൻ അധികൃതർക്ക് സാധിച്ചില്ല.

സെന്റിനലീസുകാർ ശാരീരികമായി അതീവ കരുത്തരും ആരോഗ്യവാൻമാരുമാണ്.

കറുത്ത നിറവും ചുരുണ്ട മുടിയും ഇടത്തരം ഉയരവുമുള്ള ഇവർ നെഗ്രിറ്റോ' (Negrito)
വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണെന്നാണ് നരവംശ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കരുതുന്നത്. വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാത്ത ഇവർ കാട്ടിലെ വള്ളികളും ഇലകളും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച അരപ്പട്ടകളും ആഭരണങ്ങളുമാണ് ധരിക്കാറുള്ളത്.

ആധുനിക മരുന്നുകളോ ചികിത്സകളോ ഇല്ലാതെ പതിനായിരക്കണക്കിന്
വർഷങ്ങളായി കാടിനോടും കടലിനോടും പൊരുതി ജീവിക്കുന്ന ഇവർക്ക് അസാമാന്യമായ കാഴ്ചശക്തിയും കേൾവിശക്തിയുമുണ്ട്. പുറംലോകത്തെ
മനുഷ്യർക്ക് ബാധിക്കുന്ന സാധാരണ പനി പോലും ഇവർക്ക് മാരകമായേക്കാം. കാരണം
അത്തരം രോഗാണുക്കളെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ശേഷി (Immunity)
അവരുടെ ശരീരത്തിനില്ല. അതുകൊണ്ട്
തന്നെയാണ് അവരെ കാണാൻ പോകുന്നത് ആ ഗോത്രത്തിന് വലിയ ഭീഷണിയാണെന്ന് പറയുന്നത്.

ശിലായുഗത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെങ്കിലും ലോഹങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ ഇവർക്ക്
ഇപ്പോൾ അറിയാം എന്നതാണ് അത്ഭുതകരമായ വസ്‌തുത. എന്നാൽ അവർ ലോഹം ഖനനം ചെയ്തെടുക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. ദ്വീപിന് ചുറ്റുമുള്ള പവിഴപ്പുറ്റുകളിൽ തട്ടി തകരുന്ന കപ്പലുകളിൽ നിന്നോ കടൽതീരത്ത് അടിഞ്ഞുകൂടുന്ന
ഇരുമ്പ് കഷണങ്ങളിൽ നിന്നോ ആണ് അവർക്ക് ലോഹം ലഭിക്കുന്നത്. ഈ ഇരുമ്പ് കഷണങ്ങൾ കല്ലുകൾ കൊണ്ട് തല്ലിപ്പരത്തിയും ഉരച്ചും അവർ മാരകമായ അമ്പുകളും കുന്തങ്ങളും നിർമ്മിക്കുന്നു.

വേട്ടയാടാൻ വലിയ വില്ലുകളും (Longbows), മീൻ പിടിക്കാൻ പ്രത്യേകതരം കുന്തങ്ങളും

ഇവർ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. ശത്രുക്കളെ ദൂരത്തുനിന്ന് തന്നെ കൃത്യമായി
എയ്‌തുവീഴ്ത്താൻ ഇവർക്ക് പ്രത്യേക
കഴിവുണ്ട്. കാട്ടുപന്നികളെ വേട്ടയാടാനും കടലിൽ നിന്ന് മീനുകളെയും ആമകളെയും പിടിക്കാനുമാണ് ഇവർ പ്രധാനമായും ഈ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

കൃഷി എന്താണെന്ന് ഇവർക്ക് ഇന്നും അറിയില്ല. കാട്ടിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന
കിഴങ്ങുകൾ, പഴങ്ങൾ, തേൻ എന്നിവയും കടൽവിഭവങ്ങളുമാണ് ഇവരുടെ പ്രധാന ആഹാരം. കടലിലെ ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗങ്ങളിൽ വള്ളങ്ങളിൽ പോയി ഇവർ മീൻ
പിടിക്കാറുണ്ട്. ആ വള്ളങ്ങൾ പോലും വളരെ ലളിതമായ രീതിയിൽ മരത്തടി തുരന്നുണ്ടാക്കിയവയാണ് (Dugout canoes). ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാൻ ഇവർക്ക് തീ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയാം എന്നാണ്

കരുതപ്പെടുന്നത്, എന്നാൽ തീ ഉണ്ടാക്കാൻ ഇവർ തടികൾ തമ്മിൽ ഉരസുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച്, മിന്നലേറ്റോ മറ്റോ പ്രകൃതിദത്തമായി ഉണ്ടാകുന്ന തീ
അണയാതെ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്ന രീതിയാണ് ഇവർ പിന്തുടരുന്നത്. ഇത്രയും പരിമിതമായ സാഹചര്യത്തിലും പരിസ്ഥിതിയോട് ഇണങ്ങി ജീവിക്കുന്ന ഇവരുടെ അതിജീവന തന്ത്രങ്ങൾ ആധുനിക ശാസ്ത്രലോകത്തിന് ഇന്നും ഒരു
അത്ഭുതമാണ്.

നമ്മുടെ ലോകം അവർക്ക് സുരക്ഷിതമല്ല എന്നതാണ് സത്യം. പനി, ജലദോഷം തുടങ്ങിയ ചെറിയ രോഗങ്ങൾ പോലും ആ ഗോത്രത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാണ്. തങ്ങളുടെ
അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മറ്റാരും വരുന്നത് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവർക്ക് കാടും കടലും നൽകുന്ന വിഭവങ്ങൾ മതി. ആധുനികതയുടെ ആഡംബരങ്ങളേക്കാൾ
അവർ സ്നേഹിക്കുന്നത് അവരുടെ
സ്വതന്ത്രമായ ഏകാന്തതയെയാണ്. "കണ്ണുകൊണ്ട് കാണുക, ഇടപെടാതിരിക്കുക
(Eyes on, Hands off) എന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ നയം. അവരെ ശല്യം ചെയ്യാതെ ദൂരെ നിന്ന് നിരീക്ഷിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു.

2004-ലെ
സുനാമി സമയത്ത് ഈ ഗോത്രം
നശിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന്
കരുതിയെങ്കിലും, നിരീക്ഷണത്തിന് പോയ ഹെലികോപ്റ്ററിന് നേരെ അമ്പ് എയ്‌തുകൊണ്ട് തങ്ങൾ സുരക്ഷിതരാണെന്ന്
അവർ ലോകത്തെ അറിയിച്ചു.
ആധുനിക മനുഷ്യൻ്റെ ആർത്തിയും മലിനീകരണവും കടന്നുചെല്ലാത്ത ഭൂമിയിലെ അപൂർവ്വ ഇടങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നോർത്ത്
സെന്റിനൽ. ആദിമ മനുഷ്യൻ്റെ ശുദ്ധമായ ജീവിതം അവിടെ ഇന്നും തുടരുന്നു. അവർക്ക്
വേണ്ടത് സഹായമല്ല, മറിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്താതിരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ മനസ്സ് മാത്രമാണ്. ശിലായുഗത്തിന്റെ ഈ അവസാന അവശേഷിപ്പുകൾ ഇനിയും ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ അവിടെ
സുരക്ഷിതമായിരിക്കും...

റഷ്യൻ ശൈത്യകാലം: പ്രകൃതിയുടെ വെല്ലുവിളിയും അതിജീവനത്തിന്റെ ചരിത്രവും

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനവും ഭീകരവുമായ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിഭാസങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് റഷ്യൻ ശൈത്യകാലം. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകൾ കൊണ്ട് അതിശക്തമായ തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടുന്ന റഷ്യയുടെ വിശാലമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ, കടലിൽ നിന്ന് ഏറെ അകലെയായതിനാൽ സമുദ്രവായുവിന്റെ ഗുണഫലങ്ങളൊന്നും ലഭിക്കാത്തവയാണ്. സൈബീരിയൻ മേഖലകളിൽ നിന്നെത്തുന്ന അതിശക്തമായ തണുത്ത കാറ്റ് താപനിലയെ പലപ്പോഴും മൈനസ് 50 ഡിഗ്രിയിലേക്ക് വരെ എത്തിക്കുന്നു. ശ്വസിക്കുമ്പോൾ പോലും വായു മരവിച്ചുപോകുന്ന അവസ്ഥയുള്ള ഇവിടത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് ശൈത്യകാലം വെറുമൊരു കാലാവസ്ഥയല്ല, മറിച്ച് നിരന്തരമായ ഒരു പോരാട്ടമാണ്. റഷ്യയുടെ ചരിത്രത്തെയും യുദ്ധങ്ങളെയും മാറ്റിമറിക്കുന്നതിൽ ഈ മഞ്ഞുകാലം വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലോകം കണ്ട മഹാന്മാരായ പല യുദ്ധവീരന്മാരും റഷ്യൻ ശൈത്യത്തിന് മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കിയിട്ടുണ്ട്. 'ജനറൽ ഫ്രോസ്റ്റ്' എന്ന് പാശ്ചാത്യർ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ ശൈത്യം റഷ്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കാവൽക്കാരനായി ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
1812-ൽ ആറ് ലക്ഷത്തോളം സൈനികരുമായി റഷ്യ പിടിച്ചടക്കാൻ വന്ന നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ടിന്റെ പതനം ഇതിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. റഷ്യൻ സൈന്യം നേരിട്ട് ഏറ്റുമുട്ടുന്നതിന് പകരം പിന്നോട്ട് മാറുകയും പോകുന്ന വഴിയിലുള്ള സകല ഭക്ഷണശേഖരങ്ങളും പാർപ്പിടങ്ങളും തീയിട്ടു നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന 'സ്കോർച്ച്ഡ് എർത്ത്' (Scorched Earth Policy) എന്ന തന്ത്രമാണ് പയറ്റിയത്. മോസ്കോ നഗരം പിടിച്ചെടുത്തെങ്കിലും വിജനമായ നഗരത്തിൽ ഭക്ഷണവും പാർപ്പിടവുമില്ലാതെ ഫ്രഞ്ച് സൈന്യം വലഞ്ഞു. മടക്കയാത്രയിൽ അതിഭീകരമായ ശൈത്യം ആരംഭിച്ചതോടെ നെപ്പോളിയന്റെ സൈന്യം തകർന്നു. കഠിനമായ മഞ്ഞുവീഴ്ചയിൽ ഭക്ഷണവും പാർപ്പിടവുമില്ലാതെ ലക്ഷക്കണക്കിന് സൈനികർ മരവിച്ചു മരിച്ചു. അവസാനം വെറും ഒരു ലക്ഷത്തിൽ താഴെ സൈനികർക്ക് മാത്രമാണ് ജീവനോടെ മടങ്ങാൻ സാധിച്ചത്. ഈ തോൽവി നെപ്പോളിയന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.
സമാനമായ വിധി തന്നെയാണ് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ജർമ്മൻ സൈന്യത്തെയും കാത്തിരുന്നത്. 1941-ൽ 'ഓപ്പറേഷൻ ബാർബറോസ'യുടെ ഭാഗമായി ജർമ്മൻ സൈന്യം മോസ്കോയുടെ തൊട്ടടുത്തെത്തി. ചരിത്രരേഖകൾ പ്രകാരം, ജർമ്മൻ സൈന്യത്തിന്റെ മുൻനിര വിഭാഗങ്ങൾ മോസ്കോ നഗരത്തിന്റെ വെറും 14 കിലോമീറ്റർ മാത്രം അകലെയുള്ള 'കിംകി' എന്ന പ്രദേശം വരെ എത്തിയിരുന്നു. അവിടെ വെച്ച് തങ്ങളുടെ ബൈനോക്കുലറിലൂടെ മോസ്കോയിലെ ക്രെംലിൻ കൊട്ടാരത്തിന്റെ സ്വർണ്ണ കൂടാരങ്ങൾ കണ്ടുവെന്നും, മോസ്കോ പിടിച്ചടക്കാൻ പോകുന്നുവെന്നും അവർ റേഡിയോ വഴി ആവേശത്തോടെ സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ നിമിഷം മുതൽ താപനില മൈനസ് 40 ഡിഗ്രിയിലേക്ക് താഴ്ന്നു. കഠിനമായ മഞ്ഞുകാലത്തിന് തയ്യാറെടുക്കാതെ വേനൽക്കാല വസ്ത്രങ്ങളുമായി എത്തിയ ജർമ്മൻ സൈനികർക്ക് തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാനായില്ല. ടാങ്കുകളിലെ ഇന്ധനം കട്ടപിടിക്കുകയും യന്ത്രത്തോക്കുകൾ പ്രവർത്തിക്കാതാവുകയും ചെയ്തു.
റഷ്യൻ സൈന്യം ശൈത്യത്തെ തങ്ങളുടെ ഒരു ആയുധമായി മാറ്റാൻ പ്രത്യേക വൈദഗ്ധ്യം കാണിച്ചു. തണുപ്പിനെ നേരിടാൻ പ്രത്യേക പരിശീലനം ലഭിച്ച 'സൈബീരിയൻ ഡിവിഷനുകൾ' മഞ്ഞിലൂടെ വേഗത്തിൽ നീങ്ങാൻ കഴിയുന്ന സ്കീയിംഗും മറ്റും ഉപയോഗിച്ച് ജർമ്മൻ സൈന്യത്തെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആക്രമിച്ചു. റഷ്യൻ പീരങ്കികളും വിമാനങ്ങളും അവിടുത്തെ കഠിനമായ തണുപ്പിലും പ്രവർത്തിക്കാൻ തക്കവണ്ണമാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരുന്നത്. ഈ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് മനോഹരമായ ഒരു ജീവിതശൈലി റഷ്യക്കാർ കെട്ടിപ്പടുത്തിട്ടുണ്ട്. കമ്പിളി വസ്ത്രങ്ങളും 'വാലെങ്കി' എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രത്യേകതരം ബൂട്ട്‌സുകളും ഉപയോഗിച്ച് അവർ തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കുന്നു. 'ബന്യ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന പരമ്പരാഗത നീരാവി കുളിയും ഐസ് സ്കേറ്റിംഗുമെല്ലാം റഷ്യൻ സംസ്കാരത്തിന്റെ അഭിവാജ്യ ഘടകങ്ങളാണ്. റഷ്യക്കാർക്ക് മഞ്ഞുകാലം എന്നത് ഭയപ്പെടേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ കരുത്ത് തെളിയിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരം കൂടിയാണ്.

ലിയോ മെസ്സി (കിരൺ)