Marathi Audio Katha by Prachi Rakesh

माईंनी थोड्यावेळापूर्वीच गौरीला बळजबरी रूम बाहेर बोलवून सोप्यावर बसून ठेवलं होतं. माई गौरी कडे हात करून म्हणाल्या.

माई, " याच त्या सूनबाई. जरा बघा यांच्या नशिबात काय लिहिलंय.....?"
गौरी भीतीने थरथरत तिथे आली. त्या साधूने गौरीचा हात हातात घेतला आणि त्याच्या डोळ्यांत एक विचित्र चमक आली. त्याने हळूच गौरीच्या अंगाचा सुगंध घेतला आणि तिच्या कानात पुटपुटला, "कशी आहेस गौरी? ओळखलंस का मला?"

⭐⭐⭐⭐⭐
निलेश ने पाहिलं की माईंच्या हातात कोणाचा तरी फोन आहे आणि त्या काहीतरी गंभीरपणे बघत आहेत. अचानक माई जोरात ओरडल्या.
माई, "राधा! हे... हे काय आहे? निलेश, इकडे ये आणि हे फोटो बघ!"
निलेशच्या काळजाचा ठोका चुकला. त्याला वाटलं की, गौरी चे खोटे फोटो अविनाशने आता थेट माईंपर्यंत पोहोचवले आहे. निलेश धावत माईंपाशी गेला आणि त्यांच्या हातातील फोन हिसकावून घेतला.

त्याच अस वागणं पाहून माईंच्या कपाळावर आठ्या जमा झाल्या.

निलेश ने पाहिल तर त्या मोबाईल मध्ये पुण्या मध्ये झालेल्या एका दंगल चे फोटो होते. त्या फोटो मध्ये काही गाड्या फुटल्या होत्या, काही गाड्या अर्ध्या जाळल्या होत्या. पोलिस काही लोकांना मारत होते.

ते फोटो पाहून निलेश च्या कपाळावर आठ्या जमा झाल्या. निलेशने सुटकेचा निःश्वास टाकला खरा, पण फोटोंमधलं भीषण दृश्य पाहून तोही विचारात पडला. माई मात्र त्या फोटोंनी इतक्या विचलित झाल्या होत्या की त्यांचा थरकाप उडाला होता.
​
​निलेश (फोन माईंकडे परत देत),"माई, हे तर दंगलीचे फोटो आहेत. कोणाच्या फोनमध्ये आहेत हे? आणि तुम्ही इतक्या का ओरडलात?"
​माई (घाबरलेल्या आवाजात), "अरे नीलू, हा राधा चा फोन आहे. ती मघाशी विसरून गेली इथेच. पण फोटो बघ ना... ज्या भागात आपला जयू मीटिंग साठी गेला आहे, त्याच भागात ही जाळपोळ झालीय असं दिसून येत आहे. जयूचा फोन लागत नाहीये म्हणून मी काळजीत पडले."

​जयेशचे नाव ऐकताच राधाताई , गायत्री आणि गौरीही धावत हॉलमध्ये आल्या. घरात आनंदाच्या बातमीऐवजी आता काळजीचे सावट पसरली.
​
​निलेशने लगेच जयेशला फोन लावला, पण फोन 'आउट ऑफ कव्हरेज' येत होता.
​राधाताई, "काय झालं नीलू? जयूचा फोन लागत नाहीये का?"
​निलेश,"आई, रेंज नसेल कदाचित. मी पुन्हा ट्राय करतो. तु काळजी करू नको, गायत्री वहिनी तू रिलॅक्स रहा. जयू दादा साभाळून येईल."
​माई (गौरीकडे रागाने बघत),"बघितलंस राधा? घरची सून पायगुण घेऊन येते म्हणतात ते उगाच नाही. हिने या घरात पाऊल टाकल्यापासून काही ना काही अघटितच घडतंय. आधी स्वतःच चक्कर येऊन पडली, आता ही शहरातली दंगल आणि आपल्या पोराचा पत्ता नाही!"

​गौरी अपराधी भावनेने खाली मान घालून उभी राहिली. तिला वाटलं की खरंच आपल्यामुळे हे सगळं घडतंय का? पण निलेशने तिचा हात धरला.
​
​निलेश,"माई, शहरात दंगल झाली त्याला गौरी कशी जबाबदार असू शकते? आणि तिचं पाऊल अशुभ कसं? उलट ती तर आनंदाची बातमी घेऊन आलीय. अशा वेळी तिला धीर द्यायचा सोडून तुम्ही तिचंच मन तोडताय?"
​माई,"तू गप्प बस निलू! तुला फक्त तिचीच बाजू दिसते. आज जर माझ्या जयूला काही झालं, तर मी या पोरीला कधीच माफ करणार नाही."

​इतक्यात बाहेर गाडीचा आवाज आला. जयेश बिल्डिंग च्या पार्कींग शिरला. त्याचे कपडे धुळीने माखले होते, पण तो सुखरूप होता. पंधरा मिनिटात तो घराच्या फ्लोअर वर आला. घराचा दरवाजा उघडाच होता. त्याला पाहताच गायत्री मोठ मोठी पावले टाकत जाऊन त्याला मिठी मारली.
​
​जयेश, "गायत्री, शांत हो. मी ठीक आहे. ऑफिसच्या रस्त्यावर थोडा गोंधळ होता, म्हणून मी गाडी तिथेच सोडून दुसऱ्या मार्गाने चालत आलो. फोनची बॅटरी संपली होती."

​राधाताईंनी जयेशला पाणी दिलं. निलेशने जयेशला बाजूला नेऊन हळूच विचारलं, "जयू दादा, तुला वाटेत कोणी संशयास्पद माणूस दिसला का? म्हणजे मुद्दाम तुझा पाठलाग करणारा?"
​जयेशने निलेशकडे आश्चर्याने पाहिलं. "नाही रे... पण का रे? अस का विचारतो आहे...? काय झालं?"
​निलेश (हळू आवाजात) "अविनाश पुण्यात आला असल्याची शक्यता आहे. त्याने आज गौरीला आणि मला त्रास द्यायला सुरुवात केलीय."
जयेश, " अच्छा, तस काही मला वाटलं नाही रे नीलू...."
निलेश, " ओके... ठीक आहे."
​
​जयेश फ्रेश व्हायला त्याच्या रूम मध्ये गेला. गायत्री ही त्याच्या मागे गेली. निलेश आणि गौरी त्यांच्या रूममध्ये आले. निलेशने फोन चेक केला, तर पुन्हा त्याच अनोळखी नंबरवरून मेसेज आला होता "दंगल तर फक्त ट्रेलर होता निलेश पाटील. खरा पिक्चर तर तुझ्या घरात सुरू होईल. लवकरच भेटू!"

​निलेशला समजलं की ही दंगल कदाचित योगायोग असेल, पण अविनाश याचा फायदा घेऊन त्यांना मानसिक त्रास देतोय. त्याने गौरीला काहीच सांगितलं नाही, पण त्याच्या मनात आता युद्धाची तयारी सुरू झाली होती.

निलेशने तो मेसेज वाचला आणि रागाने त्याचा जबडा आवळला गेला. "खरा पिक्चर तुझ्या घरात सुरू होईल" या वाक्याचा अर्थ निलेशला सतावत होता. तो अविनाश आता फक्त गौरीला नाही, तर संपूर्ण पाटील कुटुंबाला लक्ष्य करत होता.

निलेशने गौरीकडे पाहिलं. ती अजूनही दंगलीच्या आणि माईंच्या बोलण्याच्या धक्क्यातून सावरली नव्हती.
निलेश, "गौरी, तू आता गुपचूप झोप. मी थोडा वेळ बाहेर गॅलरीत आहे."
गौरी,"निलेश, मेसेज आलाय का परत त्या माणसाचा? तुमचा चेहरा सांगतोय काहीतरी बिनसलंय."
निलेश (खोटं हसत), "नाही गं, काही नाही. तू फक्त आराम कर."

गौरी झोपल्यावर निलेशने तातडीने सायबर सेलमध्ये ओळख असलेल्या आपल्या एका मित्राला, इन्स्पेक्टर शिंदे यांना फोन लावला.
निलेश, " शिंदे सर, त्या नंबरचं लोकेशन मिळालं का? तो माणूस आता 'घरात शिरण्याची' भाषा करतोय."
इन्स्पेक्टर शिंदे, "निलेश, तो नंबर वारंवार लोकेशन बदलतोय. पण एक गोष्ट नक्की आहे, तो आता पुण्यातच आहे. आम्ही तुमच्या बिल्डिंगच्या आसपास साध्या वेशात पोलीस तैनात करतोय. तू फक्त घराचे दरवाजे आणि खिडक्या नीट तपासून घे."
निलेश, " ठीक आहे. तसाही बिल्डिंगला सिक्युरिटी गार्ड आहे आणि माझ्या घराबाहेर एक बॉडीगार्ड उभाच असतो. "
इन्स्पेक्टर शिंदे," ओके मग टेन्शन नाही आता फक्त आपल्याला त्याला पकडायचा आहे."
निलेश, " अगदी बरोबर बोललात मला फक्त त्याला पकडायचा आहे. त्याच्या पोकळ धमक्यांना मी घाबरत नाही."

सकाळी हॉलमध्ये पुन्हा एकदा तणाव होता. जयेश सुखरूप आल्यामुळे राधाताईंनी सत्यनारायणाची पूजा किंवा छोटासा होम करायचं ठरवलं होतं. पण माईंच्या मनात काहीतरी वेगळंच शिजत होतं.
माई,"राधा, काल जो काही प्रकार घडला ना, त्यामुळे माझं मन धजावत नाहीये. आपल्या घरावर कोणीतरी तिरपा डोळा ठेवून आहे असं मला वाटतं, या पोरीच्या (गौरीच्या) कुंडलीत काहीतरी दोष आहे, जो आपल्या मुलांच्या जीवावर उठलाय."

राधाताई,"माई, पुन्हा तेच? जयू सुखरूप आला ना, मग आता हे दोष कशाला काढताय?"
माई,"मी एका ज्योतिषाला बोलावलंय. तो आज दुपारी येईल आणि गौरीचा हात बघेल. जर काही शांती करायची असेल, तर ती करावीच लागेल. यात कोणत्याही लॅपटॉपवाल्याचं मी ऐकणार नाही."
माईनचं बोलणं ऐकून राधाताईंनी डोक्याला हात लावला.
माई, " असं काय करते राधा तुला तर माझ्यावर पूर्ण भरोसा आहे ना याआधी कधीच तू माझ्या बोलण्या विरुद्ध आवाज उठवला नाहीस."

राधाताई, " माई तेव्हाची गोष्ट वेगळी होती. तुम्ही बघताय ना निलेश किती चिडचिड करतोय तुमच्यावर आता निलेश बरोबर जयेश ही तसाच वागायला लागलाय. आणि दोघेही मला दोषी धरता यामध्ये. मला माझ्या मुलांच्या नजरेत खाली पडायचे नाही आहे तर माफ करा मी तुम्हाला सपोर्ट करू शकणार नाही."
माई कपाळावर आठ्या आणून म्हणतात, " अग पण राधा मी हे आपल्या मुलांसाठी तर करत आहे ना......"

राधाताई नाही मध्ये मान हलवून म्हणतात, " ते काही मला माहिती नाही. पण प्लीज मला यामध्ये सामील नका करू."
असं म्हणून राधाताई त्यांच्या रूममध्ये निघून जातात.

दुपारी १२ च्या सुमारास वाड्याच्या मुख्य दरवाजावर एक माणूस आला. त्याने अंगावर साधूचे कपडे घातले होते आणि चेहऱ्यावर मोठी दाढी होती. बॉडीगार्ड ने त्या माणसाला अडवलं पण माईंनी त्या माणसाला आदराने घरामध्ये घेतलं.
माई,"या महाराज, "
माईंनी त्यांचा पाय पडला आणि त्या साधू बाबांनी माईंना आशीर्वाद दिला.

माईंनी थोड्यावेळापूर्वीच गौरीला बळजबरी रूम बाहेर बोलवून सोप्यावर बसून ठेवलं होतं. माई गौरी कडे हात करून म्हणाल्या.

माई, " याच त्या सूनबाई. जरा बघा यांच्या नशिबात काय लिहिलंय.....?"
गौरी भीतीने थरथरत तिथे आली. त्या साधूने गौरीचा हात हातात घेतला आणि त्याच्या डोळ्यांत एक विचित्र चमक आली. त्याने हळूच गौरीच्या अंगाचा सुगंध घेतला आणि तिच्या कानात पुटपुटला, "कशी आहेस गौरी? ओळखलंस का मला?"



गौरीचे डोळे विस्फारले. तो आवाज ओळखीचा होता. तो साधू दुसरा तिसरा कोणी नसून अविनाश होता! त्याने साधूचे सोंग घेऊन थेट पाटील वाड्यात प्रवेश मिळवला होता.

गौरीला ओरडायचे होते, पण तिच्या घशातून आवाजच फुटत नव्हता. अविनाशने तिचा हात जोरात दाबला होता.
अविनाश (मोठ्याने),"माई, या पोरीच्या नशिबात खूप मोठं संकट आहे. जर आज रात्री ही घराबाहेर पडली नाही, तर या घरातल्या एका पुरुषाचा बळी जाईल!"

माई शॉक झाल्या. राधाताईही घाबरल्या.

काय होईल पुढे.....?
माई गौरीला घराबाहेर काढतील का...?
निलेश गौरीला वाचवू शकेल का....?
अविनाश गौरीला घेऊन जाईल का....?

लेखिका प्राची राकेश 🖊️
कथेचं नाव - माझा होशील ना...

कथेची लिंक seperate comment मध्ये दिलेली आहे.

ही कथा पूर्ण आहे , प्रतिलिपीवर तुम्ही रोज एक पार्ट ओपन करून ही कथा वाचू शकता ! जर तुम्हाला या कथेचे सगळेच भाग वाचायचे असतील तर तुम्ही 25 रुपयाचे सबस्क्रिप्शन घेऊन फक्त तीच नाही तर माझ्या सर्व कथा वाचू शकता ! पण यासाठी तुम्हाला कोणतीच जबरदस्ती नाही !!!





























#मराठीसाहित्य

#मराठीलेखन #मराठीकथा
#नवीनकथा
#कथालेखन
#स्त्रीजीवन
#सामाजिककथा
#मराठीसाहित्य



#वूमेन्सम्पोवरमेंट