chamling maila

Godangel Bani 6 Jun 2026,
प्रिय आमा-बाबा, युवा नानुहरु हजुरहरु सबैमा कल्याण एवं मंगलको कामना गर्दै आजको गड्याञ्जल वाणी तर्फ प्रवेश गर्ने अनुमति चाहन्छु ।

दु:खको भवसागर हो यो संसार, यहाँ सबै तिर दुखै दु:ख ब्याप्त छ, शरीरको दु:ख रोग लाग्नु भोक लाग्नु, अनि जन्मिनु र बृद्ध हुनु पनि दु:ख हो, मनको दु:ख चै जति पनि मनको कथा गाथाहरु छन्, मन संग सम्बन्धित लोभ, शोक, पाप, स्वार्थ, अहंकार यी सबै मनको दु:ख हुन् । शरीरको दु:ख शरीर संग संबंधित, मनको दु:ख मन संग संबंधित र चेतनाको दु:ख चेतना संग संबंधित हुन्छ ।

दु:खको मुख्य स्रोत चै आफुले आफैलाई नचिन्नु हो । जब म को हो भनेर थाहा हुन्छ अनि कहाँ बाट आए र कहाँ जाँदैछु भन्ने कुरा बुझे पछि जति पनि दु:खको स्रोत कारणहरु छन् त्यो आफै हटेर जान्छ। आफू एक चेतना मात्रै हो र केवल दुई दिनको पाहुना हो जहाँ बाट आयौं फर्कन्छौ त्यही अर्थात हामी शुन्यता बाट आयौ फर्कन्छौ पनि शुन्यतामै । हामी चेतना हो हामी शुन्यता बाट आएको र शुन्यतामै फर्कन्छौं भने शुन्यतामा फर्कन्दा हामीले के-के लिएर जान्छौं ? अहंकार, सम्मान, धन सम्पत्ति कुनै पनि स्वार्थ सम्बन्धित कुराहरु लिएर जाने छैनौं । म एक चेतना मात्रै हो, मैले यो संसार बाट स्वार्थले कमाएको कुनै चिज लग्दिन केवल पाप र धर्म मात्रै लिएर जानेछु भन्ने कुरा जब भित्रै बाट बोध हुन्छ तब सबै स्वार्थ संग सम्बन्धित इच्छाको ढोका बन्द हुनेछ । सबै भन्दा ठुलो दु:खको कारण नै इच्छा शक्ति हो । म शुष्म चेतना हो भनेर बुझ्न सके सबै स्वार्थ संग सम्बन्धि इच्छाहरु लाई न्यूनीकरण गर्न सकिन्छ। सबै भन्दा मुख्य इच्छालाई सन्तुलन गर्नु चै म शुष्म चेतना हो भनेर जान्नु महशुस गर्नु हो । यसर्थ शरीरको दु:ख शरीर संगै छ, मनको दु:ख मन संगै छ तर सबै भन्दा ठुलो दु:ख चै आफुले आफैलाई नचिन्नुमा छ । त्यो इच्छा तब सम्म हट्दैन जब सम्म म शुष्म चेतना हो भनेर भित्रै बाट महशुस गर्न सकिन्न । सबै दु:खको स्रोत आफुले आफैलाई नचिन्नु हो भने, दु:खको निरोध चै आफुले आफैलाई चिन्नु हो ।
Jai Prem !
With love and blessings
Guruhajur

Godangel Bani 21 March 2026,
प्रिय आमा-बाबा, युवा नानुहरु हजुरहरु सबैमा कल्याणको कामना गर्दै आजको गड्याञ्जल वाणीमा एउटा कथा राख्ने अनुमति चाहन्छु ।

एउटा गाउँमा एकजना भिक्षुले आफ्ना शिष्यहरुलाई जीवनमा जस्तै परिस्थितिमा पनि तटस्थ,शान्त रहने शिक्षा दिनु हुन्थ्यो, शिष्यहरुलाई जीवनमा जलन, शारीरिक असुविधा र जीवनको प्राकृतिक पीडादायीक अपरिहार्यताको सामना गर्दा कसरी तटस्थ, शान्त र दयालु रहने, जीवनमा प्राकृतिक चरम अस्वीकृत प्रतिकुल्ताको अवस्थामा पनि कसरी शान्त रहने भन्ने कुरा बुझाउन सबै शिष्यहरुलाई भिक्षुले केही दिनका लागि आफ्नो गुरु कहाँ लग्नु भयो ।

एक घना जंगलमा एकजना ती भिक्षुका पनि गुरु तपस्वी तपस्यामा बसिरहेका थिए, निराहार तपस्यामा जीवन बिताई रहेका ती तपस्वी गुरुलाई देखेर सारा शिष्यहरु चकित थिए । हरेक बिहान आफ्नो ध्यान बाट उठेर बाहिर जानु हुन्थ्यो अनि आफ्ना हातहरु फैलाएर "ब्रेकफास्ट" भनेर चिच्याउनु हुन्थ्यो । जब ती तपस्वी गुरुले आफ्नो नाङ्गो हात फैलाएर चिच्याउनु हुन्थ्यो तब लामखुट्टेका झुण्डहरू उडेर तपस्वी गुरुको हात बाट रगत खुसी साथ पिउँथे । गुरुले हरेक बिहान लामखुट्टेलाई आफ्नो हात अर्पण गर्थे, अत्यधिक उदारता र स्वीकृतिको कार्यमा "ब्रेकफास्ट" भनेर चिच्याउनु उहाँको ध्यान पछिको दैनिकी कार्य थियोे ।

प्रियजन यो कथाले दिन चाहेको सन्देश ध्यानको अभ्यासहरू सँग सम्बन्धित छ, लामखुट्टेलाई प्रतिक्रिया बिना टोक्न दिने कुरा गहिरो समता, करुणा र सजगता अपनाउने एक शक्तिशाली शिक्षण उपकरण हो । शिष्यहरुलाई घृणा वा क्रोधको प्रतिक्रिया बिना जलन, शारीरिक असुविधा र जीवनको प्राकृतिक अपरिहार्य र कहिले-काहीं पीडादायी पक्षहरू अवलोकन गर्न सिकाउछ । लामखुट्टेलाई मार्ने प्रवृत्ति साथै तुरुन्तै प्रतिक्रिया जनाउनुको सट्टा टोकेको अनुभूति र त्यसलाई तुरुन्तै हटाउने मानसिक इच्छालाई अवलोकन गर्दै तटस्थ, शान्त मन कायम राख्न सिकाइन्छ । जसले अप्रिय भावनाहरू विरुद्ध संघर्ष नगर्ने बरु तिनीहरूलाई क्षणिक अनुभवहरूको रूपमा अवलोकन गर्ने शान्त मनलाई प्रोत्साहित गर्दछ । यसले गहिरो अनासक्तता (त्याग) को कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ । जसले रिस, घृणा, वा अप्रिय संवेदी अनुभवहरू प्रति घृणा भावको प्रतिक्रिया जनाउँदैन ।
Jai Prem !
With love and blessings
Guruhajur