Soul Therapy Hub by Maria Risvani

Οι Πανελλαδικές ξεκινούν και ίσως για λίγο νιώθεις ότι όλοι γύρω σου μιλάνε μόνο για επιδόσεις, σχολές, μόρια και «μέλλον».

Σαν να πρέπει στα 18 σου να ξέρεις ακριβώς ποιος είσαι και πού πας.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το ξέρουν ούτε στα 18, ούτε στα 25, ούτε πολλές φορές στα 30 τους.

Οπότε αν νιώθεις χαμένος, αγχωμένος ή ότι δεν έχεις όλες τις απαντήσεις, δεν σημαίνει ότι είσαι πίσω.
Σημαίνει απλώς ότι είσαι άνθρωπος σε μια ηλικία που όλοι περιμένουν να μοιάζει πιο σίγουρη απ’ όσο είναι πραγματικά.

Δώσε εξετάσεις. Όχι όλη την αξία σου μαζί με αυτές.

Ας απομυθοποιήσουμε το να κάνουμε πράγματα μόνοι μας.

Γιατί δεν είναι “sad” να πας μόνος για καφέ.
Ούτε περίεργο να κάτσεις μόνος στη θάλασσα, να κάνεις μια βόλτα με ακουστικά ή να φας χωρίς παρέα.

Ίσως το πραγματικά δύσκολο να είναι να μη μπορείς να περάσεις ούτε λίγο χρόνο με τον εαυτό σου χωρίς να χρειάζεσαι συνεχώς θόρυβο γύρω σου.

Υπάρχουν άνθρωποι που έμαθαν να φοβούνται τη μοναχικότητα πριν καν τη γνωρίσουν πραγματικά.
Αλλά κάποιες από τις πιο ήρεμες, γεμάτες και αληθινές στιγμές έρχονται ακριβώς εκεί.

Στις στιγμές που δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.

Μόνο να είσαι εκεί.
Με εσένα.

📣Μικρή υπενθύμιση Δευτέρας:

Το φως δεν μπαίνει πάντα με τον ίδιο τρόπο στο δωμάτιο. Κάποιες φορές περνάει από μια μικρή χαραμάδα, κάποιες άλλες γεμίζει ολόκληρο το δωμάτιο.
Και στις περιπτώσεις είναι εκεί.

Το θέμα δεν είναι πόσο μεγάλη είναι η πηγή, αλλά να είσαι έτοιμος να το δεις.

Πόσο χρόνο εξασφάλισες σήμερα για σένα;

/Αυτή μικρή ερώτηση δεν χρειάζεται απάντηση με comment ή dm.
Μπορείς απλά να την απαντήσεις στον εαυτό σου./

Είναι από τις πιο συχνές σκέψεις πριν ξεκινήσει κάποιος.
Σαν να χρειάζεται να έχεις έτοιμα θέματα, σωστά λόγια ή κάτι “αρκετά σημαντικό” για να πεις.

Αλλά η θεραπεία δεν λειτουργεί έτσι.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.
Ούτε κάτι που «αξίζει» περισσότερο να ειπωθεί.

Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι μικρό, από μια σκέψη, από μια αίσθηση, από το «δεν ξέρω τι να πω σήμερα».
Και πολλές φορές, αυτό ακριβώς είναι το πιο ουσιαστικό σημείο για να ξεκινήσει η συζήτηση.

Δεν χρειάζεται να είσαι έτοιμος.
Αρκεί να είσαι εκεί.

Δεν χρειάζεται να απαντήσεις τώρα.
Δεν είναι όλα επείγοντα, ακόμη κι αν έτσι μοιάζουν.
Ούτε κάθε μήνυμα χρειάζεται άμεση παρουσία, σκέψη ή ενέργεια.

Μερικές φορές απαντάς βιαστικά όχι γιατί θέλεις, αλλά γιατί νιώθεις ότι πρέπει.
Για να μην παρεξηγηθείς. Για να μη δημιουργηθεί απόσταση. Για να μείνουν όλα «εντάξει».
Αλλά η διαθεσιμότητα δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι πάντα εκεί.

Μπορείς να πάρεις τον χρόνο σου και να απαντήσεις όταν νιώσεις έτοιμος. Και αυτό δεν σημαίνει ότι απομακρύνεσαι.

Σημαίνει ότι σέβεσαι τον ρυθμό σου.

Ίσως πιάνεις τον εαυτό σου να «διαβάζει» συνεχώς τους γύρω σου.

Να καταλαβαίνεις πριν καν μιλήσουν αν κάτι δεν πάει καλά και να προσαρμόζεσαι για να μην χειροτερέψει.
Να σκέφτεσαι λίγο παραπάνω τι θα πεις, μήπως στεναχωρήσει, μήπως δημιουργήσει ένταση, μήπως απομακρύνει.

Και κάπως, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να αφήνεις στην άκρη το τι νιώθεις εσύ, για να είναι ο άλλος «εντάξει».

Δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσεις πού τελειώνεις εσύ και πού αρχίζει ο άλλος. Αλλά τα συναισθήματα των άλλων δεν είναι κάτι που χρειάζεται να κουβαλάς.

Μπορείς να νοιάζεσαι ακόμη κι αν δεν παίρνεις την ευθύνη. Αυτό δεν καταργεί τη σύνδεση, αντίθετα κάνει τη σχέση πιο ισότιμη.

3 πράγματα που μπορεί να σε ζορίζουν ακόμη κι αν δεν το παραδέχεσαι εύκολα

Το να λες «ναι» ενώ μέσα σου θέλεις να πεις «όχι», και μετά να μένει μέσα σου μια ένταση που δεν εκφράστηκε και κάπως σε βαραίνει μέσα στη μέρα.

Το να σκέφτεσαι ξανά και ξανά μια συζήτηση, να επιστρέφεις σε λεπτομέρειες, σε λέξεις ή σε σιωπές, προσπαθώντας να καταλάβεις τι έγινε ή τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά.

Το να προσπαθείς να είσαι «εντάξει» όλη την ώρα, ακόμα κι όταν μέσα σου δεν είσαι, γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να δείξεις τι πραγματικά νιώθεις.

Δεν είναι πάντα τα μεγάλα και έντονα που μας δυσκολεύουν, αλλά αυτά τα μικρά που επαναλαμβάνονται και μένουν μέσα μας χωρίς να τα λέμε, μέχρι που γίνονται μια σιωπηλή κούραση.

Και ίσως το πρώτο βήμα δεν είναι να τα αλλάξεις, αλλά να τα αναγνωρίσεις λίγο πιο καθαρά και να τους δώσεις έναν μικρό χώρο να υπάρξουν.

Η άνοιξη έρχεται συχνά με μια προσδοκία.
Να νιώσουμε πιο ανάλαφρα. Πιο ενεργοί. Πιο «καλά».
Και κάποιες φορές, αυτό όντως συμβαίνει, άλλες φορές όμως όχι.

Η αλλαγή εποχής επηρεάζει το σώμα και τη διάθεσή μας με τρόπους που δεν είναι πάντα τόσο ορατοί. Η ενέργεια ανεβοκατεβαίνει, η διάθεση μπορεί να μην ακολουθεί τον ρυθμό που «θα έπρεπε» και οι προσδοκίες μεγαλώνουν.
Και κάπου εκεί μπορεί να δημιουργείται μια μικρή πίεση, να είμαστε αλλιώς από αυτό που πραγματικά νιώθουμε.
Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να μπεις στην άνοιξη.
Ούτε σωστός ρυθμός.

Μπορείς να την συναντήσεις όπως είσαι, ,ε την ενέργεια που έχεις και με τη διάθεση που υπάρχει σήμερα.

Ποια είναι η πρώτη κουβέντα που λες στον εαυτό σου όταν κάτι πάει στραβά;

Γιατί συνήθως εκεί φαίνεται κάτι σημαντικό.
Ότι με εμάς είμαστε πιο αυστηροί απ’ όσο θα ήμασταν ποτέ με έναν άνθρωπο που αγαπάμε.

Και κάπου εκεί μπορεί να γίνει μια μικρή μετατόπιση.
Αντί για το «γιατί έγινε αυτό;»
ίσως να δοκιμάσεις το «τι χρειάζομαι τώρα;»
Δεν αλλάζει μόνο η ερώτηση.
Αλλάζει ο τρόπος που στέκεσαι απέναντι στον εαυτό σου.

Λίγο πιο ήπια.
Λίγο πιο κοντά.
Λίγο πιο υποστηρικτικά.