Arash Shahirpoor

۴ نوامبر ۲۰۲۰
روزی سیاه برای دانشگاه کابل و ملت ما.
در حمله‌ای کور و خشونت‌آمیز، دوازده دانشجوی جوان که تنها انگیزه‌‌ایشان جست‌جوی دانش بود، جان خود را از دست دادند. این اقدام بزدلانه هم خانواده‌ها را داغدار کرد و هم به بنیادِ امید و آموزش در جامعهٔ ما ضربه زد. بدین‌وسیله اعلام می‌کنیم که جنایات انجام‌شده را فراموش نخواهیم کرد. حافظهٔ جمعی ما گواه خواهد بود و ارادهٔ ما برای دستیابی به عدالت و پایان دادن به فرهنگ خشونت قوی‌تر می‌شود. به خانواده‌های شهدا تسلیت می‌گوییم و از همه می‌خواهیم که برای حفظ یاد و گرامی‌داشت این جوانان سکوت نکنند. آموزش، صلح و یادبود پایدار بهترین پاسخ ما به نفرت و خشونت است.
به‌طور مشخص به مرتکبان این جنایت می‌گوییم، شما لکهٔ‌ننگِ این دوران هستید.

#شهیرپور

4. November 2020

Ein schwarzer Tag für die Universität Kabul und für unser Land.
Bei einem feigen und gewalttätigen Angriff starben zwölf junge Studierende. Sie suchten nur Bildung und hatten nichts mit Politik zu tun.

Diese Tat machte nicht nur die Familien sehr traurig, sie traf auch die Hoffnung und die Bildung in unserer Gesellschaft.

Wir sagen, wir werden eure Verbrechen nicht vergessen. Unsere Erinnerung wird Zeuge sein und unser Wunsch nach Gerechtigkeit und nach dem Ende der Gewalt wird stärker.

Wir sprechen den Familien der Opfer unser Beileid aus und bitten alle, nicht zu schweigen, damit die Erinnerung an diese jungen Menschen erhalten bleibt. Bildung, Frieden und Gedenken sind die beste Antwort auf Hass und Gewalt.
Den Terroristen sagen wir: Ihr seid die Schande unserer Zeit.

به‌عنوان یک شهروند افغانستان، از مهمان‌نوازی مردم شریف پاکستان و از حمایت‌هایی که در طول چهار دهه از مهاجران افغانستانی انجام شده، صمیمانه سپاسگزاری می‌کنم. اما هم‌زمان با احترام، از دولت پاکستان می‌خواهم با مهاجران افغانستانی بر پایهٔ کرامت انسانی، اصول اسلامی و تعهدات بین‌المللی رفتار کند.
پناه‌جویی یک جرم نیست، بلکه یک واقعیت انسانی است. ملت افغانستان هیچ دشمنی با مردم پاکستان ندارند، ما دو ملت و دو کشور همسایه با مرزهای جغرافیایی مشخص خود استیم و ما تفاوت میان سیاست‌مداران و ملت‌ پاکستان را خوب می‌فهیم.
بیایید به‌جای سوء‌ظن و بی‌اعتمادی، بر احترام، همسایگی سالم و همکاری انسانی تکیه کنیم.
کرامت انسان مرز نمی‌شناسد.
#افغانستان #پاکستان #پناهجویان #انسانیت

As an Afghanistan citizen, I sincerely thank the honorable people of Pakistan for their hospitality and decades of support toward Afghan refugees.
At the same time, I respectfully call on the Government of Pakistan to treat Afghanistan refugees with dignity, humanity, and in accordance with Islamic and international principles.
Seeking refuge is not a crime it is a human reality.

The people of Afghanistan hold no hostility toward the people of Pakistan. We clearly distinguish between political actions and the goodwill of ordinary citizens.
Let us replace mistrust with mutual respect, compassion, and a healthy spirit of neighborliness.

Human dignity knows no borders.


Als afghanischer Bürger danke ich dem ehrenwerten Volk Pakistans für seine Gastfreundschaft und Unterstützung gegenüber afghanischen Flüchtlingen in den letzten vier Jahrzehnten.

Gleichzeitig rufe ich die Regierung Pakistans auf, Flüchtlinge aus Afghanistan mit Würde, Menschlichkeit und im Einklang mit islamischen und internationalen Prinzipien zu behandeln.
Flucht ist kein Verbrechen – sie ist eine menschliche Realität.

Das afghanische Volk hegt keinen Hass gegen das pakistanische Volk. Wir unterscheiden klar zwischen den Handlungen einzelner Politiker und dem Willen der Menschen.
Lasst uns Misstrauen durch gegenseitigen Respekt, menschliche Solidarität und gute Nachbarschaft ersetzen.

Die Würde des Menschen kennt keine Grenzen.

پاکستان‌هراسی؛ بیماری مزمنِ سیاست و جامعه در افغانستان

در سال‌های اخیر، بخشی از گفتمان عمومی در افغانستان به سمت نوعی پاکستان‌هراسی سوق یافته است. گروهی از زمام‌داران، شهروندان، روشن‌فکران و حتی فعالان سیاسی در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها، با زبان و قلم خویش در جهت تشدید دشمنی با پاکستان گام برمی‌دارند.
پرسش‌های بنیادین این است که؛
ریشه‌ها و پیامدهای چنین رویکردی چیست؟
چرا ما افغانستانی‌ها هنوز نتوانسته‌ایم مانند بسیاری از ملت‌های دیگر، با همسایگان خود بر پایه احترام متقابل و منافع مشترک رفتار کنیم؟

افغانستان در چهار سوی خود با کشورهای مسلمان و فرهنگی هم‌ریشه هم‌مرز است، اما در عمل با بیشتر آنان مناسباتی پرتنش دارد؛ با ایران، پاکستان، تاجیکستان، ازبکستان و ترکمنستان. این حجم از بدبینی و گسست، بیش از آنکه حاصل اختلافات ملی باشد، نتیجه مستقیم سوءمدیریت سیاسی و ذهنیت دشمن‌ساز در میان نخبگان و زمام‌داران افغانستان است.

چه دولت‌های چپ و چه راست، چه تکنوکرات‌های وابسته به غرب و چه رهبران جهادی و طالبی، همگی در طول تاریخ معاصر در بازتولید همین ذهنیت نقش داشته‌اند. آنان به‌خوبی می‌دانند که افغانستان در زمینه‌های اقتصادی، تجاری و حتی معیشتی، تا اندازه زیادی به پاکستان وابسته است. از واردات کالاهای اساسی مانند پیاز، کچالو، گندم و مصالح ساختمانی گرفته تا انتقال کالا از طریق بندر کراچی، همه و همه بیان‌گر پیوندهای واقعی و ناگسستنی میان دو کشور است.

از سوی دیگر، تناقض آشکار در رفتار سیاسی بسیاری از رهبران افغانستانی نیز بر این وضعیت می‌افزاید؛ کسانی که در سخن از دشمنی با پاکستان می‌گویند، اما در عمل خانه، سرمایه و حتی تابعیت در همان کشور دارند و برای درمان و تحصیل فرزندان خود نیز راهی پاکستان می‌شوند. این جنگ‌های لفظی و تبلیغاتی، بیش از آن‌که ریشه در منافع ملی داشته باشد، نوعی نمایش سیاسی برای کنترل افکار عمومی است؛ نمایش‌هایی که بهای آن را همیشه مردم عادی، مهاجران و طبقات بی‌دفاع می‌پردازند.

واقعیت آن است که پاکستان به‌عنوان یک کشور ۲۲۰ میلیونی و دارای توان هسته‌ای، واقعیتی انکارناپذیر در معادلات منطقه‌ای است. نادیده‌گرفتن یا دشمن‌تراشی با چنین همسایه‌ای نه ممکن است و نه عاقلانه.
به‌جای تداوم ذهنیت خصمانه، نیاز است که نخبگان فکری و سیاسی افغانستان به سمت بازسازی رابطه‌ای بر پایه منافع متقابل، گفت‌وگو، و احترام متقابل حرکت کنند. دشمن‌سازی از همسایگان، هیچ‌گاه کشور را قدرتمند نمی‌سازد؛ بلکه آن را در چرخه‌ای بی‌پایان از وابستگی، فقر و بی‌ثباتی نگه می‌دارد.

در نهایت، باید پذیرفت که پاکستان نه توطئه‌ای گذرا، بلکه واقعیتی پایدار است. افغانستان و پاکستان محکوم‌اند و در عین حال، فرصت دارند که به‌عنوان دو ملت هم‌سرنوشت، در کنار هم زیست کنند. هر دو ملت می‌توانند با عبور از میراث خصومت و سیاست‌های نفرت‌زا، زمینه‌ساز آینده‌ای مبتنی بر همزیستی، همکاری اقتصادی و احترام متقابل شوند.
لعنت بر سیاستی که مردم را قربانی منافع گروهی می‌کند، و درود بر آگاهی‌ای که ملت‌ها را به دوستی و بلوغ می‌رساند.
#شهیرپور

زبان فارسی، رشتهٔ پیوند همهٔ اقوام افغانستان است؛ زبانی که پشتون، تاجیک، هزاره و ازبک را به‌هم وصل می‌کند و جوهر وحدت مردم را می‌سازد. با این‌حال، تاریخ سیاسی کشور نشان داده است که سلطه‌جویان در قالب شاه، مارکسیست، جهادیست یا تکنوکرات، همواره درصدد تضعیف این زبان و همبستگی برخاسته از آن بوده‌اند.

درد امروز ما فقط تبعیض تاریخی نیست، بلکه نفاقی است که در میان خودمان کاشته‌اند؛ هزاره‌ستیزی در یک‌سو و تاجیک‌ستیزی در سوی دیگر. دشمن از همین شکاف‌ها نیرو می‌گیرد.

من، به‌عنوان یک تاجیک افغانستانی، همهٔ اقوام افغانستان را برابر و برادر می‌دانم؛ اعم از ازبیک، تاجیک، ترکمن، پشتون (افغان) عرب، هزاره...؛ اما سلطهٔ یک تفکر قبیله‌ای را نمی‌پذیرم. راه نجات در اتحاد اقوام غیرسلطه‌گر و ایستادن با صدای واحد در برابر تبعیض است.
تا زمانی‌که ما بر هم می‌تازیم، آسیاب دشمن بی‌وقفه می‌چرخد.
#شهیرپور